Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pies. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pies. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 14 marca 2016

Transport po tajwańsku

O magicznych właściwościach tajwańskich maszyn transportowych pisałam kilka razy. O psach zresztą też...

Na przykład TU
i TU
i TU też.

Więc dziś nie będę pisać...
Zdjęcia z dziś :D




poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Tajemnice uroczej pieczarki :D - czyli wyniki konkursu psiego

Reakcja na widok zdjęcia "pieczarkowego" psiuńcia była jedna jedyna dozwolona:

Najpierw:
- Oooooo jaki słodki!
A potem, gdy cukier nieco opadł i percepcja się polepszała, szczegóły zaczynały być widoczne:
- Matko, gdzie ten pies ma uszy?????

Złośliwie bym mogła pomówić fryzjera, że się mu ręka zatrzęsła i uszy podzieliły los reszty futra... Ale nie. Aż taki tragiczny to ów zakład nie jest, no może poza zbytnią ułańską fantazją artysty z nozyczkami, co braki w wiedzy na temat kanonu strzyżeń poszczególnych ras nadrabia inwencją. Ale to wiemy my, przybysze z dziwnej Europy, gdzie niektóre zegary wciąż pokazują czas "rzymski" a nie normalne cyferki. A Tajwańczyk cieszy się, że tanio "oszczyg se" pupila, pupil "cieszy się" bo dostał smakola, albo tortura dobiegła końca, no i wszyscy są szczęśliwi.

A pieczarka ma uszy. Oto dowód.
Dobra, a teraz cała historia pieczarkowego upokorzenia i sromoty.
Był sobie raz piesek. Rasy "Biszon", a konkretnie "biszon kędzierzawy". Po chińsku 比熊, już bez zwracania uwagi na detale.Takie małe, kudłate, szczekające, białe, pies towarzyski.
 Futro miał, jak to biszon - długie, miękkie, kręcono-falowane i białe, idealne do zamiatania podłogi a nadające mu wygląd rozwichrzonej kulki bawełnianej przędzy na drobnych łapkach.
I przyszedł ten dzień, gdy nastapiła kolizja drobnych wydarzeń determinujących los człowieczy i psi. Pies zasapał się o raz za dużo, właściciel przejeżdżając przez skrzyżowanie oberwał w twarz ulotką salonu o promocyjnych cenach strzyżenia, a słupek rtęci pokazał 35C w cieniu. 
I psssssstryk, magicznym zrządzeniem losu czekająca na autobus biała jak śnieg zamorska blada twarz chłodząca się w salonie psiej piękności (albo garażowym pokoju wstydu i upokorzeń) stała się świadkiem takiej oto sceny.
Przyszedł pan, z pieseczkiem w torebuni.
Wywalił pieseczka na stół i zaordynował:
- Mojemu biszonkowi, fryzurę modną i wygodną, na raz! I jeszcze krótką, żebym nie musiał co tydzień latać na poprawki bo mi się piesek zapoci w upale!
Biszonek czując co się święci - strzelił pokazowego focha i usiłował zamknąć się w sobie.

Jak większość psów przybywających do tego salonu, czujących pismo nosem i smrodek konieczności chodzenia na spacery w papierowej torbie na łbie, żeby sąsiedzi nie rozpoznali i nie dręczyli sakrazmem długo po tym jak włosy odrosną. 

Ale na nic się zdały jego wysiłki - i wylądował na stoliczku, zapięty starannie na wypadek prób desperackiej ucieczki. A mistrz golibroda - goliłapa przystąpił z brzytwą.

Efekt no cóż... Kanony estetyki, także psiej bywają różne. Właściciel był zachwycony (albo świetnie udawał), pies uszlachcony nową rozwianą grzywą i resztą ogarniał mimikę... Ja tłumiłam parsknięcie lub zakłopotany rechocik...
Ale - suczka -biszonka mijana w drzwiach rzuciła naszemu bohaterskiemu 比熊 powłoczyste spojrzenie, i spłoniła się dyskretnym rumieńcem, w tonacji pasującej do lawendowych refleksów na uszach...

A teraz jeszcze konkursowo.
1. Piesek to biszon (maltańczyki mają gładki włos, biszony falowany)
2. Osoby które trafnie odpowiedziały proszę o zgłoszenie się na maila (majia.gongzhu at gmail dot com) w celu uzgodnienia detali.
3. Nagrody wyślę Pocztą Polską w ciągu najbliższych 2 tygodni (czyli kiedy dotrę do domu). Poczta tajwańska działa zazwyczaj dobrze, ale z uwagi na ostatni tajfun trochę spadła im efektywność.

PS. Maltańczyk (po chińsku 瑪爾) potraktowany brzytwą też się trafił. 

PS 2. Ktoś (Andrzej) mi sugerował że ta rudawa "chihuahua" z poprzedniego postu to w rzeczywistości pomeranian Boo (znany też jako najsłodszy szczeniak internetu). Nie. Cziłała jest cziłałą długowłosą. Aczkolwiek ... Z uwagi na to że Boo the cutest puppy jest popularny wszędzie na świecie, to i szpic miniaturowy zaczął być na Tajwanie ikoną dobrego smaku i doskonałym dodatkiem do innych gadżetów świadczącym do doskonałym smaku i zasobnym portfelu. I takiego też salon fryzjerski wśród swoich klientów ma...


wtorek, 4 sierpnia 2015

Pieskie letnie tajwańskie życie...

Już kiedyś pokazywałam wam tajwańskiego husky w wersji letniej. I kota prawie perskiego, śnieżnobiałego, na skwar kanikuły do skóry gołej opitolonego.

Mnie już przestały zadziwiać takie przypadki, ale...
Pewnego dnia zaczęły pojawiać się one nie pojedynczo w stosownych odstępach czasu pozwalających przetrzeć patrzałki i pokiwać głową w zadumie - ech, kumie, co te Tajwańce nie wymyślą znów. O nie. Zwierzyna przystrzyżona "na fantę" (starsi będą pamiętali tą reklamę), albo inną fantazję trzęsących się rąk podekscytowanego balwierza zaczęła mnie wręcz prześladować. Więc tarłam oczęta aż mi się fotochrom z okularów zdrapał, i głową kręciłam że mi w karku krąg atlas strzykał głośniej niż zepsuty wydech sąsiedzkiego skutera, i podszczypywałam się w rozmaite miejsca na ciele, płosząc cellulit - dotąd spokojnie rozkwitający na tajwańskiej diecie.
Już bałam się że pan od odpędzania karaluchów do mieszanki trujących dymów i wyziewów dezynsekcyjnych dodał czegoś zdecydowanie nielegalnego, a parada farbowanch sznaucerów i obsmyczonych cziłała to preludium do finałowej bitwy jaką stoczę z na przykład różowym puchatym smokiem czającym się w kuchni (której, notabene, nie mam). Ale tajemnica osobliwie wyglądających kosmitów, którzy kiedyś pewnie byli psami - wyjaśniła się prozaicznie.
Po prostu - niedaleko mego domostwa otwarto salon strzyżenia, pielęgnacji i upiększania zwierząt domowych. A że ceny zaproponowano promocyjne (póki się personel nie nauczy jak tą brzytwą i nożycami operować żeby nikomu nie zrobić krzywdy), to i lud wraz z pupilami walił drzwiami i oknami - z połowy dzielnicy minimum.

A ja- wraz z ludem. Bo wspomniany salon znajdował się 2 metry od przystanku, więc czekając na autobus oglądałam z bliska, bliższa i baaaardzo najbliższa (oczywiście zaprzyjaźniłam się z obsługą...) rozmaite biedne i biedniejsze ofiary losu, przywiedzione na rzeź i masakrę nożyczkową. W dodatku jedną z recepcjonistek w owym przybytku jest moja  koleżanka Vera, więc wiadomo. Korzystałam ile wlezie:) i zdjęć cykalam tabuny.

Zatem, co my tu mamy...
Dla rozgrzewki - pudle. A raczej jeden, ale za to strzyżony i  podgalany co drugi dzień.

No dobra, pudle są nudne. W dodatku takie upokorzone pomponami na różnych częsciach ciała osobniki zdarzają się i w Polsce, bo to ponoć jedno z obowiązkowych strzyżeń na wystawy psów rasowych. Dajmy więc spokój pudlom.

No to może... sznaucerek? Który oryginalnie - postanowił (tzn. właściciel postanowił) zostać osłem. Albo kucykiem, bo córka właściciela sznaucera zażyczyła sobie kucyka i tańszą opcją było zrobienie wierzchowca domowym sposobem, niż zakup prawdziwego pony.

A jak się kucyko-szczekacz znudzi, to zawsze mu można jeszcze jakiś szlaczek dorzucić, albo zmienić wizualizację odrobiną koloru.

Albo... Hmm... Corgi.
Ostrzyżony oryginalnie, bo do połowy, i w "rękawiczkach", jak na prawdziwego psa z królewskiego dworu przystało.

I shiba inu, niemal trak popularny jak pudle i yorki. W awangardowym strzyżeniu pokazującym buntowniczy charakter własciciela i totalny brak zrozumienia dla idei trójwarstwowego futra chroniącego przed mrozem. No bo wszak na Tajwanie mrozu brak, to co tu do rozumienia? A irokez jest zawsze cool.


Długowłosego jamnika też nie ominie rach-ciach-ciach.

Ani długowłosego z założenia shi-tzu.

Ani długowłosego chihuahua, cziłały znaczy. 

Młodociany srodze się dziwował - czemu ja tak uparcie pstrykam focie, czemu robię oczyska wielkie i zielone jak piłeczki do tenisa, czemu kręcę głową i ciamkam z niesmakiem, czemu fukam i stukam się w czółko, czemu z ust mych korali perliste padają inwektywy rojące się od słów poważnie obraźliwych... Objawioną mu prawdę, gęsto przetykaną informacjami merytorycznymi (psy pocą się tylko łapkami, futro izoluje, długowłose rasy to raczej nie w tropiki) oraz emocjonalnymi wtrętami (półgłów nieziemski, bo półgłówek to za pieszczotliwie, ło matulu jakżeż można tak najlepszego przyjaciela znieważyć, ciekawe czy właściciele tych psów to masochiści czy sadyści, czy tylko wyjątkowe ofiary kurzej ślepoty???) skwitował krótko i całkiem sensownie:
- Ale przecież wszystkie psy LUBIĄ być strzyżone na lato!!!
No cóż.
Miny milusińskich mówią same za siebie.
Albo może to różnica kulturowa? I tutejsze psy zamiast merdać ogonem i uśmiechać się szeroko w ramach okazywania radości i wdzięczności wyglądają tak:
Radość na czterech łapach, od czubka nosa po ogon, prawda?

A wy... Wybralibyście się ze swoim pupilem do tajwańskiego "miszcza nożyczków"?

Na koniec zagadka.
Oto piesek, dzięki któremu sławna "fryzura na grzybka" nabiera nowej wymowy. Kto zgadnie, co to za rasa, której przedstawicielka poszła pod kreatywne dłonie i golarkę, i salon opusciła jako dorodna pieczarka?

Będzie nagroda, jakiś gadżecik psio-tajwański :D


Na odpowiedzi w komentarzach czekam do niedzieli 9.08. Do tego czasu nie będę publikowała komentarzy zawierających sugestie i hipotezy odnośnie tożsamości biednej pieczarki. Zatem jeżeli chcesz jeszcze dodać refleksję nad bramkarzem upokorzeń czyhających na biedne tajwańskie psinki - zrób to w osobnym komentarzu :)

czwartek, 18 września 2014

Pieskie życie na Tajwanie – bo pies też człowiek


Pokazywałam Wam już psy:
- ubierane we frymuśne ciuszki
i inne.
Ale sama oczy przecierałam solidnie, gdy ujrzałam tego oto pana z beaglem, jak w całkiem oszałamiającym tempie wyprzedzali mnie na drodze.


Pan dogoniony na postoju (dalej nie ogarniam fotografowania podczas jazdy) wyjaśnił – pies też człowiek, i w nogach siedzieć nie lubi, woli na siedzeniu. Aha.
Podróżują w ten sposób już jakiś czas, pies żyje i trzyma się nieźle (bez kleju i magnesów).



środa, 23 kwietnia 2014

Pieskie życie na Tajwanie, czyli Polska to jest raj dla psów!

Niniejszy wpis dedykuję wszystkim właścicielom psów, którzy uważają, że ich czworonogi mają w Polsce źle, są dyskryminowani i prześladowani przez wredną Straż Leśną (za puszczanie psa luzem w lesie) oraz Straż Miejską (sprzątanie kup, chodzenie na smyczy i w kagańcu) jak i rolników (opeer za tratowanie zaoranych/obsianych pól) oraz sąsiadów, którzy czepiają się ogólnie.

Już parokrotnie poruszałam kwestię nieco odmiennego podejścia do zwierzaków, niż to, jakie znamy z Europy-Polski-tak zwanego "Zachodu". Na przykład tu:

Niby Tajwan to buddyści, wiedzą, że mogą wcielić się w ramach reinkarnacji w jakiekolwiek stworzenie, włączając w to mrówkę, kota, słonia, psa, krowę... Ale jakoś nie wywołuje to powszechnej refleksji i lepszego traktowania zwierzaków. Pokuszę się o rasistowskie stwierdzenie, że tajwański rozum skoncentrowany na rozwiązywaniu testów i najnowszych Iphonach - nie ogarnia kwestii współodczuwania, albo co gorsza wcielenia się w czyjąś rolę i postawienia się w cudzej sytuacji. Albo - równie rasistowsko i autoratywnie - że jest to typowy przejaw tutejszego braku myślenia, braku wyobraźni oraz braku empatii i szacunku (o których to jednak wiecznie Tajwańczycy gadają, że takimi empatycznymi i pełnymi respektu dla innych trzeba być).

Przykłady?
Ostatnio był na tapecie kurczaczek. Taki słodki puchaty gadżecik wielkanocny. Problem w tym, że on był ŻYWY, a raczej - ledwo żywy. 

Ale nikt nie widział nic niestosownego we wpakowaniu kurczaczka do kubka i obnoszeniu go po mieście. No bo przecież, ściółkę ma, powietrze ma, o co się zatem problem rozchodzi?

To może wątek dziczyzny. Wszyscy wiemy, że ratowanie i dokarmianie zwierzątek zimą czy opieka nad porzuconymi zwierzakami to piękna rzecz. Przygarnąć osieroconą sarenkę - to takie szlachetne. Prawda?
Tej sarence się chyba nie pofarciło z adopcją. Ale właściciel ma sklepik "Pod jelonkiem" i gwarancję tłumów walących aby pogłaskać Bambiego i strzelić sobie słit focie, po czym umieściścić na fejsie i ociekać zajebistością oraz ekologią i umiłowaniem zwierzątek. Bambi zaś daleko nie ucieknie, bo łańcuch ma tak ze 2 m długości.
Młodociany zeznał, że nie tak dawno w liceach modne i trendy było posiadanie "myszek" (przy czym pod tą kategorię podciągamy - myszy, szczury  nawet chomiki), które noszono w piórnikach (taaak, tych do przechowywania kredek i długopisów) albo - w kieszonkach. Oczywiście, myszki były jak najbardziej żywe, nie na baterie. No i takie myszki noszono fantazyjnie i podług tryndów, nie tylko tych kieszonkach na piersi, ale i w tych kieszonkach z tyłu spodni albo z boku spódniczki od mundurka. Nie muszę chyba pisać, jak to się kończyło dla owych "myszek"? Przy czym niezrażeni Tajwańczycy następnego dnia kupowali nowe, i biznes się kręcił, i gadżety często zmieniane więc się nie znudziły... Zresztą, myszki tanie i szybko się mnożą, to co za problem.

Ale miało być o psach? Zatem kilka sytuacji uchwyconej na mojej ulicy lub w okolicy.

Pisałam już wielokrotnie, że Chińczyk/Tajwańczyk lubi się pokazać. Że go stać na coś lepszego, fajniejszego i ładniejszego niż sąsiada. Na przykład drogiego i rzadkiego psa, takiego elitarnego. O, husky idealnie podchodzi !
 Jest drogi - kilkakrotnie droższy niż w Polsce. Jest dekoracyjny, bezsprzecznie. A takimi pierdołami jak charakterystyka rasy, zapotrzebowanie na ruch - kto by się przejmował.
Ciuszki się mu kupi pod kolor futra, i obrożę z błyskotkami, to będzie pies szczęśliwy. Spacer się mu zrobi ze dwa razy dziennie tak z 20 minut, w klatce będzie siedział to szkód nie narobi za wiele i nie pogryzie nikogo - za to sąsiedzi z zazdrości będą wariować. A temperatura?

Że Tajwan trochę bardziej gorący od Alaski? Seeeriooo? Naaaaprawde? No i co z tego???

Eeee, nie ma problemu, sambitny właściciel arktycznego pupila będzie trzymać wspecjalnej przeszklonej  lodówce albo klimatyzowanym boksie zrobionym na wzór lasku - żeby się pies czuł dobrze... Żartowałam. Tajwańskie rozwiązanie, tanie i praktyczne - się psa ogoli i będzie cacy.

Jedyne, co Polacy są w stanie powiedzieć na taki widok ociupanego na zapałkę haskacza czy alaskan malamuta - to mocno nieparlamentarne wyrazy najwyższego zdumienia i dezaprobaty... Tajwańczycy zaś pytają, co nas tak dziwi i oburza, przecież to normalne i całkowicie popierane działanie w celu ulżenia w temperaturze powyżej 20C (która w mojej części Tajwanu panuje przez jakieś 80% roku, a przez pół roku minumum jest to powyżej 30C)

Spacer? Pisałam już wielokrotnie o "skuterowaniu psa". Czyli - właściciel jedzie motorkiem przez miasto, a pies w nogach siedzi i kontempluje ożywczy dech spalin miasta.
Rzecz jasna, psy się przywiązuje smyczą do skutera - żeby spłoszone nie uciekły, lub nie oddaliły się w nieznanym kierunku podczas postoju na światłach. Ewentualnie, żeby było bardziej bezpiecznie lub "słodziasznie i uroczaśnie" - wsadzić pieska typu chihuahua/pudel miniaturka/maltańczyk w koszyk na froncie skutera, a takiego większego - do plecaka (żeby nie spadł ze skutera i się nie wiercił)
Nie wiem do czego wsadza się duże psy - ale takich rozmiaru wilczura lub lepiej na Tajwanie jest bardzo mało i nie spotkałam... Aczkolwiek, mogłoby to solidnie wstrząsnąć podstawami mego świata i poglądów - bo po Tajwańczyku można spodziewać się pomysłów typu ...nie wiem- doga niemieckiego upchać w karton po lodówce albo w śpiwór.

Właśnie, jak już jesteśmy przy wsadzaniu w cokolwiek ... Klatka? Wspomniałam coś o klatce? Co w tym złego, w Polsce też psy zamyka się w tzw klatkach kennelowych.  Taaa....
Ale nie tak jak na Tajwanie, gdzie pies jest zamknięty w klatce większość dnia, bez żadnych zabawek czy możliwości wyjścia. A siusiu? Klatka ma ażurową podłogę, więc można załatwić sprawę pod siebie i nie kłopotać pana/pańci zajętej budowaniem potęgi tajwańskiej gospodarki lub grą w Candy Crush.
Tu właściciel zadbał o pieska (bo to kolejna popularna i droga rasa- czyli brązowy pudel miniaturka) - klatka stoi w cieniu, piesek ma wodę i tylko "zażywa świeżego powietrza" przez około 5-6 godzin dziennie w czasie gdy reszta rodziny właściciela zajmuje się ważniejszymi sprawami. A że klatka stoi na ulicy,  która przylega do innej arterii, tłocznej i ruchliwej - więc nie brak ani hałasu ani spalin? A w czym problem i o co chodzi? Proste powiązanie dwóch faktów - "pies ma czulszy węch i słuch niż ludzie" i "ludzie poruszający się po ulicach miasta zakładają maski, żeby nie wdychać spalin i innych odorów" jest procesem myślowym wykraczającym poza umiejętności Tajwańczyka, dlatego moje współczucie dla piesków przywiązanych do skuterów i tkwiących przy ruchliwej ulicy przez cały dzień oraz zdegustowanie postawą właścicieli - jest zupełnie niezrozumiałe. Zresztą, czego się spodziewać po narodzie, co za kratki wsadza nawet kamienie...
Znaleziono na FB
Dokładnie naprzeciwko nadpobudliwego pudla (w tej klatce od rana do nocy drepta i kręci się w kółeczko), którego rodzina zamykała w klatce żeby się wyciszył i nie demolował domu kiedy oni są zajęci czymkolwiek spał sobie drugi piesek, zwany Parszywkiem.
Bok tego auta widać na zdjęciu z pudlem
Parszywek to typowy "nierasowy/wielorasowy" piesek hodowany przez tajwańskie rodziny, którym się rolnicza przeszłość odzywa w ślepym przywiązaniu do tradycji "trzymania zwierząt" i typowo wsiowym podejściu do owego trzymania. Na wsi Burki się spuszcza z łańcucha, żeby sobie luzem pobiegały, prawda? A w mieście? Psa się wypuszcza z domu rano, żeby sobie zorganizował rozrywkę i oszczędził kłopotu z wyprowadzaniem etc zapracowanym właścicielom.
Ta drzemka z językiem na wierzchu i do góry brzuchem :D
Więc Parszywek przesypia dzionek w różnych lokacjach na ulicy, od prawdziwego zdechłego truchełka różniąc się tylko tym, że czasem otworzy oko i oceni sytuację, a gdy jest niezbyt korzystna, to z niechęcią się przesunie. Przy czym pomimo, że zasyfiały, zapchlony, brudny i pokryty rozmaitymi ranami, Parszywek jest chyba najszczęśliwszym zwierzakiem, jakiego dziś opisywałam. Odkąd ujrzałam go po raz pierwszy, odczuwam nieprzemożoną chęć złapania tego stworzenia i umycia w celu stwierdzenia prawdziwego koloru sierści i skóry oraz płci, bo w sumie to może być całkiem ładna suczka platynowy blond...

Zatem kończąc - czy aby te polskie psy takie biedne? Jeżeli porównujemy się z innymi krajami, to spójrzmy nie tylko tam, gdzie trawa ponoć jest zieleńsza, a właściciele na uszach stają żeby psom umilić egzystencję, bo ludzie mają już wszystko, co im było do szczęścia potrzebne.

Czy głosowałeś już w plebiscycie Lotnicze Orły? Pomóż moim znajomym, i oddaj głos! Szczegóły TUTAJ - "Konkurs przedwielkanocny"


sobota, 8 marca 2014

This ! is ! Taiwan!... czyli typowy tajwański spacer w obiektywie obcokrajowca

Stada skośnookich, wydzierających się Chińczyków są wszędzie, nawet na Nordkappie. Momentami ów odludny raczej Nordkapp wyglądał zresztą jak Plac Tian AnMen podczas obchodów święta partii, gdzie tylko smog zasłonił litościwie otaczające budynki - bowiem zaiste Chińczyk stał na Chińczyku, Chińczykiem się poganiał i o Chińczyka potykał, w kadrze chińskiego smartfona ujmując małe, (kilkusettysięczne zaledwie) grupki pobratymców...

Do globusa się nie dopchałam, nie machnęłam słitfoci z dzióbkiem (choć zawsze o takiej marzyłam...). Ale z kronikarskiego obowiązku zamieszczam znalezioną w necie focię - szczęśliwie, bez pekińskiego desantu emerycko-nowobogackiego.
Nurtowało mnie pytanie - jak poznać, że wróciłam na Tajwan, a nie jestem tylko pomiędzy Chińczykami skądkolwiek, zażywającymi wywczasu gdziekolwiek?
Odpowiedź jest prosta...
Bo TAKI spacerek, to tylko na Tajwanie...
Oto pewnego słonecznego dnia w parku spotkały się
Żółwie w spacer-mode....
W dekoracyjnej stylizacji z motywem floral i kaligraficznym też
Idealne, gdyby ktoś nieśmiały i w paszczy niegramotny chciał na randkę zaprosić nietypowo i ekologicznie, a ponadto dysponował duuuuużą ilością wolnego czasu. 
Jakaś gadzina, pojęcia nie mam co, ale ważne że mało ruchliwe i trzymały się w tzw kupie.
Większa gadzina...

Tak, tam był także pudel w ogrodniczkach z naszywkami. Przypominam, że na Tajwanie to całkiem normalne...
Pudle w ogrodniczkach nie powinny nikogo dziwić, za rogiem bowiem pewien dziadunio emeryt wyprowadzał swoją gromadkę milusińskich. Zadbanych, szczęśliwych i rozkoszujących się każdym detalem stylizacji.


Tak, proszę państwa. Własnie po tym poznamy na 100%, że jesteśmy na Tajwanie...

Nie powiem, nieco mnie zszokowała ta rasowa gromadka w okularach słonecznych z żółtą kaczuszką. Przyzwyczajona do polskich standardów, gdzie w najbliższym otoczeniu szczyt ekstrawagancji stanowi pies Bronisław i jego dizajnerskie sweterki tudzież labrador koleżanki chodzący zimą w specjalnych bucikach - po prostu nie dowierzałam i szybko kalkulowałam, czy w jedzeniu nie było jakiegoś halucynka. Swoją drogą, właściciel uważał, że zrobił wielką przyjemność i zadbał o swoje zwierzaki, tłumek okoliczny klaskał uszami z zachwytu i rozpływał się w piskach - jakież to nie urocze i słodziaszne. Mam ochotę ten wpis wrzucić na jakieś forum psiarzy - i czekać na rozwój sytuacji...

Aha, autorem zdjęć jest Casper - artysta w firmie Kaohsiung Tattoo :D

czwartek, 6 czerwca 2013

Psia golonka wieczorową porą w upale

W Kaohsiung panują upały sub-tropikalne. Raz, że położenie za Zwrotnikiem Raka w stronę równika, dwa – fenomenalna słoneczna pogoda jaka z drobnymi epizodami chmurno-burzowo-deszczowymi panuje tu niepodzielnie od  2?3? miesięcy, trzy – betonowa dżungla Kaohsiunga nagrzewa się szybko i skutecznie absorbuje ciepło, podnosząc lokalną termikę o jakieś 5C w stosunku do reszty.

Jak sobie radzi z takim wyzwaniem klimatycznym Gongzhu Majia? Ano, jako rasowa księżniczka, ma przestronny pałac z szerokimi werandami, z wielkim ogrodem, chodnikami zraszanymi źródlaną wodą z dalekich lodowców, zacienioną lektykę oraz zastęp Murzynów z wielkimi wachlarzami… Nie ta bajka?  No cóż – radzę sobie zwyczajnie…
Po pierwsze – lekki ubiór bawełniany w jasnych kolorach, do tego koniecznie narzutka z równie cieniutkiej białej bawełny z długim rękawem… Pomimo tego, że nie eksponuje barków i ramion, są one naprawdę opalone w sposób nieosiągalny w Polsce. Do tego mam odbite na stopach ewidentne oznaki chodzenia w japonkach i sandałkach – czyli białe paski :D
Po drugie – krem z filtrem, mogę spokojnie zarekomendować polskie Lirene Kids 50+, bo po mamusi mam jasną, średnio podatną na opalanie skórę, która na zbyt duże ilości słońca reaguje poparzeniami i paskudną wysypką. Tutejsze kremy SPF, oprócz tego, że wyjątkowo drogie (minimum połowę droższe niż w Polsce), to dodatkowo są niepomiernie badziewne. Konsystencję mają wodnistą, spływają z potem i wcale nie chronią przed  słońcem (co objawia się pieczeniem wystawionych na palące promienie części ciała. Jeżeli kiedykolwiek firma Dr Eris będzie chciała wejść na tutejszy rynek – ma sporą szansę zrobić furorę tym mleczkiem, moje tajwańskie  koleżanki podbierają ode mnie po kropelce, po kropelce  i są bardzo zadowolone.
Po trzecie -wiatrak i klimatyzator. Wiatrak chodzi na nonstopie, wczoraj po wejściu do mego tostera poddałam się i załączyłam szatański wynalazek. Pilot pokazał, że w pokoju jest 38 C. Niestety, machina chłodząco – uzależniająca (oj…. ten komfort chłodnych 30C… Ach!) konsumuje prąd 220V (na Tajwanie używa się raczej  tego 110V) , i żre go jak na diabelskie ustrojstwo przystało, więc lepiej ograniczyć działanie powyższego…
Po czwarte – pudry i zasypki oraz kremy z mentolem – dają chwilowy efekt chłodku, co w połączeniu z wiatrakiem pozwala usnąć ( a potem obudzić się mokrym jak po kąpieli…)
Po piąte – wypady w zadrzewione/pozamiejskie rejony, gdzie termika jest unormowana trochę bardziej, i wieje jakiś wiaterek, tudzież jest wyraźnie chłodniej
Po szóste – kapiele. Zimne. W morzu (temperatura zupy, żeby była bardziej ludzka i wiało chłodkiem trzeba się wypuścić jakieś 50 m od brzegu minimum… A wtedy ratownik na brzegu dostaje korby). W basenie Irka (woda również ciepła, ale za to czysta i bezpłatna oraz beztłoczno-beztłumowa).  Pod prysznicem – w założeniu lodowaty ma temperaturę ciała, albo ciut cieplejszą. Najzimniejsza woda jaką znam leci – z wendzarniowskiej machiny do wody (ale przecież nie właduję się pod mini kranik, ani nie wskoczę do fontanny z wodą pitną o temperaturze od plus 4 do plus 12C) oraz do mojej pralki (zgiń, przepadnij – ale miałam ochotę wskoczyć do bębna i chwilę się powirować…).
Po siódme – parasolki i maksymalne wykorzystanie cienia. Zamieniłam się w Chinkę – one bowiem pomykają tylko i wyłącznie bezsłoneczną stroną ulicy, arkadami itp, wejście w plamę słońca traktując jak wejście do Afganistanu. Parasolkę przyniósł mi Młodociany w zeszłym tygodniu, bo stwierdził u mnie „udarek cieplny” (jeszcze nie pełnowymiarowy udar, ale już coś niepokojącego) – po tym jak musiałam na niego czekać w południe przez około 5 minut na słońcu (cienia nie było nigdzie) poczułam się senna i nie chciałam jeść. I tak dwa razy – więc dostałam parasolkę ze srebrnym spodem, żebym mogła sobie cień zrobić w każdej chwili, wedle uznania. Chinki nawet na dwumetrowym kawałku chodnika bez zadaszenia lub przechodząc przez ulice – odruchowo zakrywają ciemiona czymkolwiek, kartką, teczką, ręką – więc coś w tym chyba jest…
Po ósme – lody i dużo wody. O ile początkowo mój bidonik półtora litra budził głupawe uśmieszki, to obecnie Młodociany już nie drze łacha, tylko po raz kolejny przyznał mi rację, bo takie półtora litra to jest w sam raz na jedno popołudnie. O lodach tajwańskich pisałam – to głównie woda/solidnie rozwodniony soczek/jeszcze solidniej rozwodnione mleko, podawane w formie strużków, do tego słodki syrop i owoce.
Po dziewiąte – moczenie nóg w wodzie z lodem.  Trzymanie prześcieradła i koszulki do spania w lodówce. Okładanie buzi i ciała kompresami z lodówki. Kosmetyczka mnie ubije zapewne jak wrócę. A jak nie ubije, to solidnie pomarudzi nad traktowaniem skóry wrażliwej w tak barbarzyński sposób. Może i nie jest to najzdrowsze – ale za to skuteczne.
Tyle o mnie. A jak ze zwierzętami? Właściwie, to nie zastanawiałam się nad tym. Przyjęłam, że tajwańskie pieski i kotki po prostu przywykły do gorąca.   Aż – jak to często bywa – na skrzyżowaniu dróg dopadło mnie oświecenie…
O tym, że tajwańskie psy jeżdżą na skuterach i noszą fikuśnie ubranka – pisałam. I o tym, że nikogo to nie dziwi, nie bulwersuje, nie oburza, nie budzi protestów ekologów i animalsów.

Ale…
Tuż obok nas przystanął skuterek jakiejś parki, a spod kierownicy wyjrzał w moją stronę sympatyczny, biało czarny pysk bordera z wywieszonym ozorem. No tak, border collie pasące owieczki same mają futerko adekwatne do pełnionych zadań, więc raczej jest im gorąco. Border popatrzył mi w oczy, uśmiechnął się, obwąchał nogę i zainteresował się czymś po drugiej stronie skuterea właściciela. A ja ujrzałam… Borderowy zad. Nic dziwnego, nieprawdaż? Psy mają to do siebie, że po stronie przeciwnej do pyska znajduję się dupka z mniejszym lub większym ogonem. Nawet u border collie.
Ale! Ów ogon był owłosiony tylko jakieś 10 cm od końca. A od tego punktu po kark border collie świecił różowo białą skórą w ciemnoszare łaty. Znaczy się – ogolony był na łyso, na mnicha.
Młodociany ma chyba w tyle kasku jakiś czujnik na moje zdziwienia, więc się obrócił, zainteresowany, co też takiego zobaczyłam. Widok długowłosego z założenia psa opitolonego na zapałkę nie wzruszył go specjalnie, i dalej rozglądał się, co to takiego mogło mnie zdziwić. Wytłumaczyłam.
- To przecież normalne- orzekł. – Psy się zawsze goli na lato. Po co mają się pocić i męczyć? W tych futrach to im jest naprawdę niekomfortowo.
-Psy się nie pocą. Nie mają na skórze gruczołów potowych. Mają tylko na łapach. A chłodzą się zianiem i wywalaniem ozora.
- No to tym bardziej należy je golić. U was się tego nie praktykuje? Mój tata był z naszym Kobe u fryzjera niedawno, bo biedak się strasznie męczył i nie chciał wychodzić z domu.
 
Zamknęłam się. Przypomniała mi się babcia Helenka, traktująca Amcię – polskiego owczarka nizinnego – nozyczkami, w wyniku czego kudłata zazwyczaj Amcia przypominała – od strony łba mocno poirytowanego nietoperza, a dalej lwa po konkretnej szarpaninie (babci się czasem nozyce omskły…). Ale czy ktoś z was widział np owczarka niemieckiego podstrzyganego na lato? Albo Lassie/owcarka szkockiego???
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...