Pokazywanie postów oznaczonych etykietą finanse. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą finanse. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 30 czerwca 2014

O tym, jak szukałam pracy na Tajwanie...

Moi znajomi przyzwyczaili się do rytmu moich wyjazdów i powrotów na wyspę, wyznaczanych przez wakacje i ferie oraz 90 dniowy limit '"wjazdu bezwizowego". Co prawda konieczność wywalenia pewnej, nie zawsze najniższej, kwoty na bilety rekompensowały mi coraz to nowe wspomnienia z egzotycznych krajów-rajów, ale mimo wszystko tymczasowość mego tajwańskiego bytowania, bez tutejszego ubezpieczenia i meldunku - jednak męczyła.

Zalegalizować swój pobyt mogę za pomocą na przykład:
- wizy na naukę
- wizy na pracę
- małżeństwa z Tajwańczykiem
ale jakoś tak wyszło, że wszystkie te możliwości olałam.
Wiza na naukę wymaga dostarczenia pierdyliona papierów, zaświadczenia o posiadaniu środków finansowych i zaświadczenia o braku trądu, gruźlicy oraz owsików w tropikalnej odmianie oraz rzecz jasna kwitów z Wendzarni,. o czym Wenzao z racji typowego tajwańskiego burdla organizacyjnego - zawsze zapomniało i kwity o ile przychodziły, to po czasie. 
Wiza na pracę to w ogóle kosmos, dla Polaka niemal nieosiągalny, bo wymaga pierdyliarda papierów i poświadczeń z tajwańskiej "ambasady" oraz pracodawcy chętnego cię zatrudnić i płacić  jakby każde twe słowo z ust wypadało złotem z diamentami.
Małżeństwo z Tajwańczykiem odrzuciłam z żalem ze względów praktycznych - tatuś mógłby zejść na zawał na widok zięcia-pokurcza w kolorze żółtym, a potem mnie dręczyć z zaświatów, wspomagany przez chińską teściową w wersji żywej i upierdliwej z założenia (według tutejszej tradycji teściowa ma na synowej psy wieszać zawsze i namiętnie, aby się synowej z nadmiaru dobrobytu w odwłoku nie przewróciło).

W każdym razie, jakoś tak niedługo przed egzaminem końcowym w Wendzarni zadzwoniła do mnie koleżanka - Tajwanka, podekscytowana do niemożliwości. Zaczęła jak zwykle od tak zwanej szeroko zadniej strony - czyli pytając o moje egzaminy, potem o to gdzie byłam i gdzie chcę wyjechać, potem o wakacje, i o wysokość opłat czynszowych, aż w końcu przeszła do rzeczy (o ile Tajwańczyk może dokonać takiego heroicznego wyczynu).
- Majia, ty jesteś z Polski, nieprawdaż?
- Ano jestem.
- I mówisz po polsku?
- Mówię.
- A po rosyjsku?
- Rozumiem, ale z mówieniem to już słabiej. Towarzysko daję radę, a co?
- A takie tam logistyczne, transportowe sprawy ogarniasz?
- Ogarniam, pracowałam nawet w branży...
- Cła, certyfikaty, podatki opłaty?
- Nie jestem na bieżąco, ale robiłam takie rzeczy rutynowo. Ale o co w ogóle chodzi?
- A bo wiesz, kolega mojego taty produkuje rzeczy na rynek Europy Wschodniej (grrr! ja ci dam Wschodnią! My jesteśmy Środkowa! Środ! ko!wa! jak wół) i szuka tłumacza -asystentki która mu pomoże ogarniać eksport... No i tak pomyślałam o tobie, może byłabyś zainteresowana, wiesz...
W sumie, to dałam już twój telefon Panu Wangowi (cooo???), tylko tak cię chciałam uprzedzić, bo dzwonił do ciebie i nie odbierałaś...
Fakt. Mam tą niemiłą przypadłość, że blokuję numery zastrzeżone z automatu, a numerów nieznanych mi osobiście i niefigurujących w mojej książce telefonicznej nie odbieram. Z punktu widzenia tajwańskiego - dziwactwo graniczące z chorobą psychiczną niemal.
Koniec końców odbyłam z panem Wangiem długą konwersację i wymianę maili dotyczącą warunków zatrudnienia (pensja ok 60 000 NTD miesięcznie plus delegacje plus wizy do Rosji plus zakwaterowanie na terenie fabryki plus bonusy z gatunku inne, praca w godzinach 8-16 lub 14-22 w zależności od potrzeb i gwarantowana wiza pracownicza wraz z prawem pobytu i ubezpieczeniem zdrowotnym) oraz zakresu obowiązków (tłumaczenie ustne na spotkaniach, korespondencja, obsługa biurowa klientów z rejonu, wysyłka towaru do Polski zgodnie z wymogami UE, sprawy celne i ewentualna certyfikacja). W końcu umówiliśmy się na rozmowę oko w oko w siedzibie firmy w Taizhong, mieście odległym o jakieś 200 km ode mnie. Pan Wang był tak miły, że nawet zaproponował partycypację w kosztach dojazdu...

Myślę sobie -ooo polscy pracodawcy powinni się na Tajwanie szkolić z kultury oferowania pracy, normalnie miodzio nie robota.

Zatem, kupiłam bilet na szybką kolej na uzgodniony dzień (poniedziałek), tak aby zgodnie z życzeniem pana Wanga stawić się w siedzibie firmy przed 10, bo na popołudnie pan Wang ma zaplanowaną wizytę kontrahentów z Alaski.

Poniedziałek
Wstałam o jakiejś 6 żeby się ogarnąć, pojechałam na wpół zdechła lukusowym pociągiem rozpędzającym się do 250km/h i o 8 z minutami byłam w Taizhong (autobus wiózłby mnie z 4 godziny na bidę). Niestety, na peronie nikt na mnie nie czekał, ani pan Wang ani pani Wang, ani kierowca czy pies z kulawą nogą. Nawet komarów nie było...
Co gorsza, pan Wang nie odbierał telefonu ani wiadomości na Line, FB czy SMS.
Stałam więc jak ta hołobla, czułam się głupia jak stóg siana i mokłam w tajwańskim deszczyku z wicherkiem. Na wszelki wypadek przejrzałam korespondencję, ale jak wół stało tam - bądź o 9 na peronie, odbierzemy cię i zawieziemy do firmy. No to byłam. W końcu, po długich 20 minutach i gorączkowym dzwonieniu na wszystkie podane w internecie numery do firmy pana Wanga, gdy już tylko kroczek dzielił mnie od napisania kilku ciepłych uwag na jego FB - w końcu pan Wang odebrał.
Przeprosił, wyjaśnił, że mają awarię maszyn na hali i został do niej ściągnięty, ale żebym wzięła taksówkę na koszt firmy (tzn on mi zwróci) i podjechała do biura, zajmie się mną personel, a on za około godzinę będzie z powrotem.
Zatem przybyłam i zastałam "personel" czyli panią na recepcji, która choć miała nieskazitelny makijaż, największe soczewki koloryzujące i rewelacyjną fryzurę - to nie mówiła słowa po angielsku poza Hello (kitty), i była ciężko zaskoczona moim wejściem smoka. Kompletnie zdziwiona rzuciła okiem w moje CV po chińsku i angielsku, usiłowała upchać moją teczkę w jakimś mało eksponowanym miejscu, w końcu zaś po telefonie od szefa rozpoczęła "rozmowę kwalifikacyjną" - po chińsku. 
Odpytała mnie z zawartości CV dramatycznie usiłując zrozumieć co do niej mówię, oprowadziła po fabryce, pokazała linię produkcyjną, projektownię i biura, po czym zapytała kiedy chcę zacząć.
- Kiedy podpiszemy kontrakt, uzyskamy zezwolenie na pracę dla mnie i kiedy będę w końcu wiedziała co mam w tej firmie robić, bo szef wspominał o nadzorze istniejącego eksportu do Polski, a pani mi tu nawija o sprzedaży waszych produktów przez telefon. Chciałabym zobaczyć z kim w Polsce współpracujecie, przyjrzeć się dotychczasowej korespondencji itp.
Na to panienka zrobiła wielkie oczyska i oznajmiła, że oni z Polską nie współpracują, ale chcą rozpocząć ekspansję na Europę. Ale ona może nie wiedzieć, bo pracuje od miesiąca dopiero. A co do mojej pensji i pozwoleń, to ona nie wie nic i nie może się wypowiadać, ale wynagrodzenie dla początkującego pracownika to 25 000 NTD (tak z 2 700 PLN).
- To ja może najpierw porozmawiam z szefem, a potem będę deklarować cokolwiek, bo wasze wersje sporo się różnią i ostatecznie nie wiem już nic - nie siliłam się na konwenanse.
- Ale pan Wang będzie dopiero jutro! Możesz rzez jasna zostać do jutra w hotelu i przyjść jutro?
- Mogę, o ile zwrócicie mi za dojazd i taksówkę, bo miały być na wasz koszt...
Panienka znów zrobiła buzię w ciup, zamlaskała i stwierdziła, że bez błogosławieństwa szefa nie da mi nic i basta. No to się poirytowałam, bo w sumie wydałam jakieś 3000 NTD, czyli ponad 300 zł a taka kasa piechotą nie chadza. Zatem szybko zorganizowałam sobie spanie na kanapie u koleżanki w Taizhong, umówiłam spotkanie na jutro, uzyskałam telefoniczną deklarację pana Wanga - że "jutro o 10 rano, się spotkamy, wyjaśnimy, podpiszemy, rozliczymy"

Wtorek
Po noclegu pośród węży (tata koleżanki ma małą i chyba nie do końca legalną kolekcję rozmaitych gadów i płazów egzotycznych) i pysznym inaczej śniadanku z serii "tradycyjne tajwańskie" stawiłam się w firmie o rzeczonej 10. Firma zamknięta na głucho, do biura nie wejdziesz, za to z budynków produkcji dobiega hurgot i turkot pracujących maszyn. Dzwonię do pana Wanga - rezultat jak wczoraj. Obdzwaniam po kolei wszelkie dostępne telefony - jak wyżej. W końcu oddzwania do mnie wczorajsza panienka i oznajmia, że jest jej przykro, ale szef ma nagłą niedyspozycję jelitową i nie będzie dostępny, a co do kasy za dojazd to nie mówił nic. Mało grzecznie zapytałam, czy mam w takim razie odebrać w naturze w wyrobach firmy, co leżą spakowane tuż za płotem? i po 10 minutach zjawiła się zdyszana sekretarka, z kwaśną miną wręczając mi banknot 1000 NTD - naści, za fatygę. Bo szef nie pozwolił więcej. Odwiozła mnie z wielką łachą i wzburzeniem własnym skuterem na pociąg, cośtam fukając pod nosem na białą troglodytkę.

Środa
O 7 rano podrywa mnie telefon od pana Wanga, czy mogłabym się spotkać dziś, około 10, bo potem szef jedzie do Tajpej. Oraz - jak mi się podoba firma i kiedy chcę zacząć pracę. Grzecznie mówię - najpierw ustalmy zakres obowiązków i pensję oraz uzyskajmy moje pozwolenie na pracę. Pan Wang nagle "traci zasięg" i obiecuje że oddzwoni za chwilę. Aha.

Czwartek
Znów rankiem dzwoni sekretarka pana Wanga. Że dziś, że około 12, że podpiszemy ten kontrakt i mogę zaczynać od początku lipca, a do tego czasu za darmo pomieszkać w hotelu robotniczym na terenie firmy i się wdrażać. Dla jaj mówię - OK, będę o 12.30, proszę na mnie czekać. O 12.30 dzwonię - żeby odwołać spotkanie - i sytuacja z poprzednich dni się powtarza... Cicho, głucho, telefony w czarną dziurę wpadły.

Piątek
Znów o poranku dzwoni pan Wang, z pytaniem o rozpoczęcie pracy. Znów zapytany o pensję "traci zasięg" ewentualnie "mija policję" i zadzwoni za chwilę, ale w sumie to mogłabym się stawić w siedzibie firmy bla bla, więc przerywam mu - oznajmiając że zatrudniła mnie właśnie fabryka BMW i nie jestem zainteresowana, ale dziękuję za stracony czas. Pan Wang jest oburzony - jak śmiem mu pyskować i negocjować na dwa fronty, w końcu to on mi oferował pracę pierwszy i w ogóle, więc - rozłączam się.

Poniedziałek tydzień później

Zgadnijcie, kto dzwoni o mocno pokręconej przez jetlag porze :D

Gdy opowiadam Młodocianemu całą historię, jeszcze trzęsąc się z wściekłości i rechocząc z absurdu całej sytuacji, ten słucha z uwagą i mówi, że to typowe dla ludzi z tajwańskiej wsi. A że 90% populacji Tajwanu całkiem niedawno zostało oderwane od pługa granatem i rzucone w "wielki byznes", to podobne traktowanie petenta/kontrahenta/pracownika nie jest niczym rzadkim, a wręcz nagminnym. I że Młodociany miał podobne przejścia z szefami szkół w których pracował, jego znajomi również jeździli krajoznawczo po różnych zakątkach Tajwanu zanim w ogóle trafili do jakiejkolwiek firmy...
I że prawdopodobnie szef sam nie wiedział co ze mną zrobić, bo tak mu się na wódce z kumplami wymskło, że by może na Europę uderzył z towarem, ktoś to posłyszał, powtórzył, nadał wici i tak do mnie doszło... A że w międzyczasie szef wytrzeźwiał i przespał się z pomysłem, więc mnie zbywał w nadziei że oświecenie "jak te Ełropy gryźć" przyjdzie z czasem albo ja zgodzę się pracować na tych samych warunkach co Tajwanka.
Niestety - nie zgodzę się. Nie dlatego, że to poniżej mej białej godności - ale dlatego, że w wypadku pracy na czarno, bez pozwoleń i ustawowej pensji dla białasa mogę zostać natychmiastowo deportowana bez prawa powrotu za to z niezłą karą do zapłacenia.

Czyli - nie tylko w Polsce szukanie pracy to komedia z tragedią w pięciu aktach.

PS. Osobom wybierającym się na staż na Tajwanie radzę pięciokrotnie analizować umowy i najlepiej finalizować wszystko samemu lub przez POLSKĄ / EUROPEJSKĄ agencję pośrednictwa, z określonymi karami umownymi w ramach straszaka. Bo z Tajwańczykami nigdy nic nie wiadomo, oprócz tych o złotych sercach i szczerych chęciach jest masa takich panów Wangów, lekko mówiąc niesłownych, niepunktualnych, niepoważnych i niewiedzących w ogóle czego chcą.
 Ja jechałam "jedynie" 200 km w jedną stronę, miałam gdzie spać i w sumie straciłam "tylko" 2000 NTD czyli nieco ponad 200 PLN. Jeżeli ty, białasie z Polski się wybierzesz do firmy pana Wango-podobnego - stracisz dużo więcej. A Tajwan to nie Anglia, nikt cię tak po prostu nie zatrudni do sprzątania - bo od tego mają lokalsów i Filipińczyków, bileta w Ryjanerze też za grosze nie kupisz. I na panów Wangów nie ma bata, bo w sumie to w czym rzecz, jeżeli to normalna praktyka?

Oczywiście, z całego serca życzę wszystkim rozważającym staże i stypendia w tej stronie świata, żeby było tak jak zaplanowano, i żeby był to naprawdę jak najfajniejszy czas.

wtorek, 17 grudnia 2013

Akcja "Paragon - gol!"

Nie, nie będzie to wpis o piłce nożnej. Będzie o nieco bardziej adrenalinopędnej dziedzinie życia, a mianowicie podatkach i polityce fiskalnej na Tajwanie. Z którą to jest mi zdecydowanie nie po drodze - więc pominę zbyt drobiazgowe opisy i przejdę do rzeczy.

Podatki na Tajwanie są. I są równie zagmatwane jak tutejszy system grzeczności i słodkiego pierdzenia...  (jeszcze jakiś przykładzik - tu.... o tzw DickFace).Więc nie będę wnikać za głęboko bi jeszcze wsiąknę w zawiłościah na amen, przytoczę tylko jeden przykład.
Tajwan, podobnie jak Polska - indywidualnych podatników kasuje progresywnie, znaczy - biednemu wiatr w oczy a bogatemu nogę, rękę i pół sztucznej szczęki. Ale! W porównaniu do Polski progi i stawki wyglądają znacznie milej dla oka...
Osoby zarabiające rocznie od 0 do ok 60 000 PLN (już w tłumaczeniu na nasze) zapłacą ... 5%
Ci w progu 60 001 - 115 000 PLN - 12%
Potem są progi 20, 30 i 40%, który łapie arcybogoli zarabiających ponad 425 000 PLN, czyli powyżej 1000 PLN dziennie, tak lekko licząc ze sporym niedoszacowaniem. 

Firmy, których dochód nie przekracza polskich 14 000 rocznie, płacą całe 0% podatku, pozostałe już bez gadania muszą wysupłać 17% do budżetu państwa. Oczywiście nie jest tak radośnie jak by się mogło zdawać, bo istnieje masa różnych dziwnych podatków typu od gruntu, powietrza, ekologii, ochrony bankowej (???), akcyza, podatek od towarów luksusowych - ale ciagle: litr benzyny, robionej z ropy kupowanej od takich samych Arabusów, Ruskich i innych od których kupuje także Najjasniejsza RP - ten litr benznyny kosztuje około 4 zł. I to jest strasznie drogo, więc społeczeństwo jest niezadowolone. Paczka Marlborasów 7-8 PLN, inne fajki proporcjonalnie tańsze, aż chce się palić zamiast wydawać na czekoladki i jedzenie...

Kończąc te peany - oczywiście, Tajwańczycy płacić podatków nie lubią. A szczegołnie nie lubią ich płacić tzw "małe formy gospodarcze" typu kioseczek z ryżem, mydłem i powidłem albo smażalnie naleśników/gofrów/ciastek, jadłodajnie, stoiska na nightmarketach itp. Nawet moja przychodnia, gdzie pan Li wbija szpilki, stawia bańki, masuje i wróży z pulsu oraz języka unika płacenia podatków. Kiedy poprosiłam o wystawienie rachunku, z myślą o zgłoszeniu go do ubezpieczyciela (po coś w końcu opłacam KL i inne, w ramach obowiązkowej papierologii przed wjazdem na Piękną Wyspę) - skeretarka pana Li z ociąganiem wyjaśniła mi, że owszem wystawią mi ów dokument, ale już nie na 300 kuajów a na 500 - bo będą musieli go wprowadzić w system i zapłacić podatek. Aha.

Zatem tajwański rząd zamiast wysyłać paragonożerców czyli kontrolę fiskalną - stwierdził, że trzeba zachęcić ludność do pobierania paragonów drukowanych przez kasę fiskalną (bo na nightmarkecie od biedy możesz dostać coś naskrobanego na kawałku serwetki na znak potwierdzenia zawarcia transakcji). I wprowadził w latach pięćdziesiątych "loterię paragonową".
 Jak wiadomo, każdy paragon ma swój własny indywidualny numerek, dwie litery i osiem cyfr. I to jest klu sprawy. Co dwa miesiące (25 dzień nieparzystego miesiąca) w tajwańskiej telewizji odbywa się szoł- niestety, zrezygnowano ze skąpo ubranych modelek, i sześć ośmiocyfrowych kombinacji losuje jakiś frajer w gajerku oraz losowi przedstawiciele tzw ludu, w wieku emerytalnym najczęsciej...
A przed telewizorami naród w pocie czoła przerzuca sterty skrzętnie zbieranych papierów i szuka, szuka, szuka, zakreśla. Pasjonując się tym zajęciem rzecz jasna bardziej niż jakimiś tam krzywonogimi pokrakami, ganiającymi wte i wewte za piłką, której w dodatku nie potrafią umieścić w bramce przeciwnika i nie wiadomo kto wygrał...

Jeżeli w twoim paragonie 3 ostatnie cyferki zgadzają się z zestawem wzorcowym - jesteś bogatszy o 200 kuaiów (czyli ok 23-25 PLN), jeżeli zgadza się 4 - dostajesz 1000 kuaiów, i tak proporcjonalnie coraz więcej, aż do trafienia "ósemki" wartej 10 000 000 kuaiów (ponad milion złotych). Na nagrody przeznaczone jest corocznie 3% zebranego w ten sposób "haraczu od przedsiębiorczości".
Trafienie "trójki" nie jest wcale trudne, i zdarzyć się może, że jedna osoba takich "trójek będzie miała kilka a nawet kilkanaście. Często "trójkę" można wymienić bezpośrednio w sklepie, pokazując wygrany paragon (ale działa to w dużych sieciach). Mój kolega na przykład wczoraj cieszył się jak dziecko - bo wygrał 800 kuaiów, czyli cztery paragony, cztery radosne trójeczki, które zasponsorują mu paliwo do skuterynki na cały miesiąc... 
Ja jak dotąd niefrasobliwie paragony albo rozdawałam po zanjomych, albo upychałam do specjalnych skrzynek na dobroczynność (w wypadku wylosowania takiego - wygrana przeznaczana jest na cele statutowe fundacji, której skrzynkę wybrał ofiarodawca) - ale coraz bardziej się "stajwaniam", więc niedługo nie tylko będę pieczołowicie odkładać paragoniki do specjalnej kopertki z wizerunkiem bożka od pieniędzy (tak, istnieją tu specjalne kopertki z wizerunkiem bożka od pieniędzy, mam nawet jedną taką małą z amuletem na przyciąganie kasiory w portfelu), ale i bić się o pozostawiane przez niefrasobliwych białasów w Sevenie potencjalne nośniki bogactwa :D

Tak wygląda chiński bóg od bogactwa, istnieje też w wersji żółto-kaczątkowej(KLIK), ważne że czapka się zgadza...

Jak wam się podoba pomysł na loterię podatkowo-paragonową? Może warto zgłosić taką inicjatywę do Ministerstwa Łupiskó... yyy, Finansów?

niedziela, 4 sierpnia 2013

Kasiorka za mną chodzi – przygody z tajwańskim bankiem w roli głównej, z pomniejszym epizodem siekiery, topora i gromów

Wyjazd na Tajwan sponsoruję sobie sama – a do takowego sponsoringu potrzebne są – pieniążki kochane, rzecz jasna.

Waluta tajwańska zowie się wielorako, całkiem adekwatnie do zróżnicowanych określeń na małe wyspiarskie państwo (więcej na ten temat TU >>KLIK<<<). W zestawieniach finansowych figuruje jako TWD lub NTD, czyli nowy dolar tajwański. Po chińsku – taibi, ale zakupów dokonujemy w yuanach  元 lub kuaiach塊 , bo raczej z takim nazewnictwem się spotkałam. Banknoty mają nominały od 100 do 2000 kuaiów, przy czym te ostatnie widziałam dosłownie raz – kolega przyniósł pokazać, że ma. Poniżej setki – monetki, od 1 miedzianego kuaia przez srebrne 5 i 10 po duże okrągłę złotobrązowe 50 kuaiów, dające się wymienić na np 10 pierogów, albo zupkę obiadową, albo śniadanko. Są też ponoć dwudziestki – w dodatku z ze słynnym aborygeńskim wodzem Mona Rudao – ale nie spotkałam się. Nieodparte mam wrażenie, że 20, 200, 2000 to edycje kolekcjonerskie, niedostępne w obiegu publicznym.
Jeden taibi to od 10 do15 polskich groszy, zależy jak przeliczać – ale zapomnij człowieku o beztroskiej wymianie złotówek na taibi. Kiedyś w Warszawie funkcjonował kantor, gdzie można było wymienić Kazika i Jagiełłę na bilety z wizerunkiem Sun Yat Sena i pejzażami Ihla Formosa… No tak, użyłam czasu przeszłego – było, minęło. Teraz człowieku dobry, a na Tajwan lecący, musisz tam wwieźć obcą gotówkę i dopiero na miejscu wymienić. Taibi jest walutą wymienialną – aaaaale! W teorii wymienia się na wszystko, a w praktyce – na jakieś 15 walut krajów zaprzyjaźnionych i stowarzyszonych biznesowo. Lecąc na Tajwan, zaopatrz się zatem w euro, dolary amerykańskie, kanadyjskie, australijskie i nowozelandzkie oraz dolary Singapuru lub Hongkongu (ale z wybranymi nadrukami, bo w Hongkongu każdy większy bank wydaje swoje dolce z innym napisem a tylko niektóre przyjmowane są powszechnie w kantorach), funty, franki szwajcarskie, południowoafrykańskie randy, a także  chińskie renminbi i japońskie jeny. Ewentualnie jeszcze filipińskie peso, indonezyjskie rupie, tajskie bahty, wietnamskie dongi…Rubli, złotówek, kun chorwackich, i innych”egzotyków tudzież dziwadeł” – nie wymienisz…
O czym przekonałam się nieco boleśnie na własnej skórze…
W czasie ferii zimowych pakowałam szprotki do kanapek (tak naprawdę to był łosoś i dorsz) w Norwegii, aby podreperować stan finansów oraz rzecz jasna – ujrzeć śniegi, mrozy i zorzę polarną w krainie Ludzi Lodu. Wypłatę dostałam rzecz jasna w ślicznych, szeleszczących koronach norweskich. Nie uśmiechała się mi wymiana kasy w Norwegii (duuużo bardzo niewygodnych pytań z uwagi na to, że nie jestem tam klientką żadnego banku ani rezydentką z numerem personalnym). W Polsce też nie kwapiłam się do łażenia z kupą pieniąchów po kantorach i kombinowania żeby zmieścić się w limitach. Poprosiłam więc Młodocianego, aby sprawdził kurs korony na Tawanie, który okazał się nad wyraz przyzwoity. Zatem nie zastanawiając się wiele, korony zawlokłam do Kaohsiung. I zaliczyłam zonka… Na tablicy kantoru lotniskowego nie było takowych. Gdzie indziej też nie. W końcu jednym banku znalazły się korony z kursem wymiany. Szkoda tylko, że szwedzkie (Ikea w Kaohsiung działa…). W dodatku wymienialne wyłącznie w transakcjach międzybankowych, nie gotówkowych.
Innymi słowy, jedną rękę miałam w nocniku, a w drugiej dzierżyłam wachlarzyk kolorowych papierków, którymi mogłam sobie gustownie wytapetować sufit. Młodociany przejęty konsekwencjami swego niedopatrzenia (takimi jak mój pusty żołądek i nieopłacone mieszkanie) wspiął się na wyżyny włazidupstwa, zapożyczył się u swojego przyjaciela i chłopaka z liceum aby zakupić bilet do Hongkongu, gdzie – jak się upewniliśmy oboje, korony norweskie, z naciskiem wymieniać na lokalne dolary można (w placówkach HSBC oraz kilku pomniejszych kantorach od walut tzw rzadkich). Następnie owe dolary z Hongkongu już bez większych problemów  zamieniono mi na upragnione taibi, od razu na lotnisku w Kaohsiung… Mniejsze problemy były – nie każdy bank akceptuje wszystkie dolary z Hongkongu – od reki wymieniają tylko te z nadrukiem HSBC, natomiast te z Bank of China odganiają egzorcyzmami niemal.
Nauczona tym smutnym doświadczeniem, oraz znając tempo realizacji przelewów na linii Polska- Tajwan doszłam do zdumiewającego wniosku – iż chcę mieć konto w tajwańskim banku…
Zatem zapoznałam się dogłębnie z procedurą zakładania konta i wymaganą do tego celu papierologią. Potrzebne jest – ARC (czyli karta pobytu)… A jak nie ma ARC? A, to paszport i taki numer identyfikacji podatkowej, który potem kiedyś może też stać się numerem ARC. Papierek uzyskałam od ręki w City Council, bez jakichkolwiek  opłat. Odtrąbiłam zwycięstwo, bo biurokracja tajwańska jest skomplikowana, rozrośnięta i tradycyjna – jeszcze od czasów cesarza i mandarynów.
Z karteczką i paszportem pogalopowaliśmy zatem pijani pierwszym sukcesem  do pierwszego z brzegu banku. A tam zaczęły się schody. Przemiła pani stwierdziła, że oczywiście mogę założyć konto ale…
-papier z numerkiem i paszport nie wystarczą
-muszę umotywować wybór placówki (że łot???), przedstawiając  kopię umowy na najem mieszkania w pobliżu, albo zaświadczenie o pobieraniu nauk w nieodległej szkole, albo zaświadczenie z pracy zlokalizowanej w pobliżu…
- ponadto muszę dostarczyć zdjęcie biometryczne, oraz pieczątkę oraz….
Po chwili, która minęła na przyswojeniu frazy „wymóg napisania listu motywacyjnego  na temat dlaczegóż to własnie nas pani wybiera?”- ocknęłam się ze stuporu. I  wdałam się w dyskusję z panią za ladą – bo ani City Council, ani narodowy Bank of  Taiwan, ani równoległa/konkurencyjna placówka tej samej sieci o żadnych takich bzdetach nie wspominały, wyraźnie mówiąc  numerek, paszporcik i tela!, więc co to za dyskryminację mi pani uprawia. Kierownika proszę! Ale chyżo!
Chwilę próbowano mi wytłumaczyć, że to dla bezpieczeństwa mojego (taaaaak, pamiętacie jak kolega kupował mi bilet na samolot? tam też było sporo o bezpieczeństwie…) i moich pieniędzy oraz w celu zapobiegania przestępczości finansowej itp… W końcu zaczęłam się wściekać, sypać gromami i iskrami, fukać, sapać, wywracać oczami – a Młodociany dyskutował z pańcią i panią kierownik, po tajwańsku (czyli tak, żebym nie rozumiała o czym trajlują). Efektem rozmowy tudzież mego demonstracyjnego focha ze wściekiem i konsekwentnym obstawaniem przy swoim było zamieszanie z telefonami, jakieś nerwowe ruchy, i po chwili -gdy oznajmiłam po raz kolejny, że do cholery jasnej, City Council mówi tak,  Immigration Office to potwierdza – więc czemu oni są bardziej papiescy od papieża, i jak im się nie podobają moje pieniądze to spadam do innego banku, gdzie mi założą dokładnie takie samo konto bez zbędnej papierologii i rozwodzenia się oraz dzielenia włosa na 24 części, natomiast nie omieszkam poinformować mediów o zaistniałej sytuacji…  pani kierowniczka stwierdziła, że jednakowoż po konsultacjach telefonicznych wyszło na moje.
Podpisałam umowę po chińsku, wzorów podpisu musiałam z braku pieczątki z oficjalnym imieniem i nazwiskiem machnąć chyba ze 40, wzdłuż, wszerz, na ekranie a nawet na rozpostartych w wachlarz rantach kartek -i wyszłam z zamówieniem na śliczną kartą płatniczą w różowo-kwiatowy wzorek, z czipem, hologramem i brokatowym rzucikiem. PIN do karty tajwańskiej ustala użytkownik – i obowiązkowo ma on zawierać minimum 6 cyfr. Nota bene , już go zapomniałam…
Do tego dostałam książeczkę, którą mam obowiązek mieć przy każdej transakcji w banku – bo będzie na niej nanoszone (wdrukowywane) aktualne saldo mego konta. Poczułam się zwycięsko… Ale radość z uzyskania tożsamości bankowej popsuła mi spuszczona główka Młodocianego. oraz jego milczenie posępne.  Indagowany – co się stało twierdził, że – nic nic. W końcu wydusił: wiesz, nie powinnaś ich tak przymuszać i przyciskać… To było takie … nietajwańskie…niegrzeczne…
- Gdybym ich nie przycisnęła to by mi po tajwańsku słodko pierdzieli, a konto w banku zobaczyłabym jak świnia niebo. A  jak wiesz, konta potrzebuję a czasu mam mało. I tak mam przyjść za tydzień po kartę, a za dni osiem dokładnie wylatuję.
- No ale nie wypada…
- Nie wypada kłamać, a pani z obsługi kłamała, że nie mogą mi konta założyć. Dało się? Dało. Miałam jej nie mówić, że wiem że co stoi w przepisach i kiwać główką? udawać kretynkę i zrezygnować ze swojej racji podpartej przepisami prawa, żeby pani się poczuła lepiej? Czyś ty z byka spadł? Może jeszcze miałam jej skuter umyć i stopy wymasować? Chyba cię naprawdę pogięło.
- Nie no, wiesz, ja rozumiem… i w ogóle to chciałbym się nauczyć tak postępować z ludźmi. Tylko to było takie… inne, europejskie.
- Znaczy chamskie, burackie i niegrzeczne? I żaden Tajwańczyk by się tak nie zachował? Wybacz, ale ja jestem obcokrajowcem, któremu nikt nie mówi co wypada a co nie i w oczy słodko pierdzi jaka jestem wspaniała i cudowna…A potem spycha się mnie jako białasa i odbija jak piłeczkę, bo Chińczykowi jest hen mafan ze mną rozmawiać, że niby niegrzeczna i w ogóle. A w dodatku panie w banku bezczelnie kłamią w żywe oczy. Jestem klientem drugiej kategorii? Jak nie chce pani obsługiwać klientów, bo jej z tym mafan, to niech spada konserwować powierzchnie płaskie. Albo zbierać ryż. Albo składać małe chińskie Ajfony – ciągnęłam całkiem złośliwie, wiedząc że rzeczona pani słucha. A razem z nią połowa banku.
- Nie no, wiesz, w sumie to Tajwańczycy też się tak zachowują. Tylko, że … To jest takie… inne, i naprawdę zazdroszczę ci, że tak potrafisz… tylko…
- Zrozum, nie kłócę się z nimi bo mi się nudzi. Nawet głosu nie podniosłam, mówiłam tylko powoli i wyraźnie. Wiem, że mam rację. Wiem, co powtórzono mi dwa razy, a nawet wydrukowano na karteczce w odpowiednich urzędach wyżej stojących w hierarchii niż ten bank. Wiem, że obcokrajowcom zakłada się konta według innych wytycznych, bez rejonizacji, bez wzoru pieczątek i itepe. Wiem, że nie mogę mieć tu karty kredytowej bo jestem obcokrajowcem, w zamian za te uproszczenia. I po prostu, ponieważ mam rację, egzekwuję tylko to co się mi należy. Nic więcej!
- Proszę, nie złośc się, nie gniewaj się już… Wiem, że masz rację, ale nigdy bym nie zachował się jak ty i nie wygarnął pani w banku, że przepisy mówią co innego niż ona… Ty ich postawiłaś w niekomfortowej sytuacji, kazałaś im dzwonić do centrali, zmieniać zasady… I mi jest przykro, bo im też było wstyd i przykro. Zresztą trochę wstyd i niekomfortowo też, i będzie jeszcze bardziej jak się rozzłościsz…
***
Trochę podłamana przeprosinami Młodocianego, który niemal się popłakał z nerwów – poszłam dopełnić jeszcze jednej formalności. Założyć do konta bankowego konto internetowe. Starając się być miła – na dzioba przykleiłam uśmiech numer trzy, ten z dołeczkami i stosownie pokornie (no prawie mi się udało) udałam się do kontuaru w dalszej części bankowej hali obsługi klienta. Szczerząc się i susząc do pani za ladą (w pogotowiu stała kierowniczka i jeszcze jakaś inna młoda biegła rewidentka najlepiej kumająca po angielsku) wyartykułowałam prośbę. Mało się nie pokłoniłam do podłogi – ale uznałam, że byłaby to niepotrzebna ostentacja, śmierdząca fałszem na kilometr.
Konto internetowe założono mi od ręki, Sfotografowano mnie taką kamerką, jaką posługuje się straż graniczna, wypełniłam pod eskortą wniosek po angielsku i chińsku, zalogowałam się i zapytałam o hasła do przelewów, czy smsowe, czy token, czy karteczka. Pani popatrzyła na mnie, jakbym nagle porosła fioletową sierścią i dorobiła się z czterech par odnóży po bokach czoła. Powtórzyłam, wolniej, wyraźniej, z użyciem maksymalnie prostego słownictwa (Młodociany też nie kumał o co mi chodzi, i zaczęło mnie to z lekka martwić). Otóż – przez internet mogę robić przelewy tylko i wyłącznie na „zaufane konta”, których listę  zaraz dołączę do akt. Jeżeli chcę zrobić przelew na konto spoza listy, muszę się pofatygować do banku i uwierzytelnić je, że to ja a nie jakiś zły cyberterrorysta z Wietnamu chce przelać kasiorę. Witki mi opadły.
- Ale ja jeszcze nie wiem, jaki numer konta będzie miał mój nowy właściciel mieszkania! Bo jeszcze nie wiem, od kogo to mieszkanie wynajmę! I nie mam pojęcia, jaki numer konta tym razem wymyśli Wendzarnia, bo mają tych kont od groma i trochę i każde do czego innego…
- No to niestety, będzie pani musiała je uwierzytelnić w banku, wystarczy przyjść z książeczką i paszportem i wpisać na tą listę…
- Ale ja będę wtedy w Europie… Nie będę mogła przyjść! Właśnie po to zakładam to konto, żeby z Europy załatwiać takie sprawy bez przychodzenia gdziekolwiek.
- Niestety, ze względu na tajwańskie przepisy bezpieczeństwa transakcji bankowych nie możemy tego zrobić.
Ale konto mam. Ba! Nie tylko zwykłe ale i internetowe! Tajwańskie! Z kartą!
Resztę popołudnia spędziłam na zastanawianiu się – czy dobrze zrobiłam, czy zachowałam się jak typowe warzywo ćwikłowo-pastewne, czy tylko asertywnie, czy cierpię na syndrom nuworysza alias z chłopa król… I jak powinnam zachować się poprawnie? Ale tak, żeby założyć to konto, wilk był syty i owca cała…

środa, 10 kwietnia 2013

Szok weselno-kulturowy w lekkim wydaniu


Mandy i Nick (nowożeńcy) oraz wynajęta przez nich firma weselna dołożyli starań, aby wesele było „prawie jak” z zachodniego filmu. W porównaniu z weselem polskim widać było pewne drobne i mniej drobne różnice…

  1.  Pytam Młodego – to nie jedziemy do urzędu/kościoła/świątyni?
Młody, setnie zdziwiony – a po co?
Tutaj nie ma obyczaju pospólnego uczestniczenia w ceremonii zaślubin  sprowadzającej się zresztą zazwyczaj do podpisania odpowiednich formularzy w urzędzie. Dokonują tego sami młodzi, bez świadków, gości, przemowy, mszy, szampana, błogosławieństwa, marsza Mendelssohna puszczonego z taśmy etc.
  1. Pytam Młodego – te, laluś, a kwiatki gdzie masz?
    -???
    Kwiatków się tu nie daje, nie daje się także – pościeli, serwisów kawowych, talerzy, ekspresów do kawy, mikserów, robotów kuchennych i innych mniej lub bardziej ciekawych weselnych podarków, które potem albo przydają się na nowej drodze życia  albo gniją w szafie i ewentualnie zostają przekazane dalej kolejnym biorącym ślub nieszczęśnikom.
  2. Po przywitaniu przez „ciocię” (aiyi, czyli tytuł grzecznościowy zarezerwowany do wszystkich starszych od nas kobiet, których nie znamy zbyt blisko, włączając w to – sprzedawczynie, pasażerki w metrze, panie pytane o drogę etc. Tu „ciocią” była matka pana młodego) podpisaliśmy się w księdze gratulacyjnej wyłożonej na ladzie okutanej w fioletowy filcyk/aksamicik, po czym Młody wyjął zza pazuchy czerwoną kopertę i wręczył innej cioci, pełniącej funkcję cerbera przy owym kontuarze. Ciocia zanotowała Młodociane nazwisko, kopertę (podpisaną) otworzyła, przeliczyła zawartość i odhaczyła na liście.
    Czerwone koperty są w Azji tradycyjnym elementem gratulacyjnym, a gratulacje – to kasiora. Czerwone koperty wręcza się także dzieciom na Nowy Rok, przy czym umowny koniec tego miłego zwyczaju przypada na początek podjęcia pracy zarobkowej przez latorośl, ewentualnie ukończenie studiów. Z czerwonych kopert oszczędne tajwańskie pacholęta potrafią uskładać całkiem niezłe sumki :D
  3. Sala w bardzo eleganckim fiolecie z lekka przywodziła mi na myśl dom pogrzebowy i stypę… Ale, symbolika kolorów w Azji jest nieco inna, i tutaj wskazywała na – dyskretny szyk, wyczucie stylu oraz pro-zachodnie, liberalne i nowoczesne nastawienie młodej pary. Aiyi pokazała nam stolik niedaleko wejścia  ale szybko inna Aiyi popatrzywszy w płachtę ze schemacikiem rozstawienia gości po kątach kazała nam zwinąć się i teleportować w inne miejsce – tuż przy scenie, rzutniku oraz stoliku dla rodziny państwa młodych. Tak zwane superhonorowe siedzenie, byłam doprawdy wzruszona… No dobra, mi to wisiało, ale Młodociany był szczerze zaskoczony takim potraktowaniem jego skromnej osoby.
    No właśnie – stoliki rozrzucone były po całej sali, bo na tajwańskich weselach (poza aborygeńskimi) się nie tańczy. A co się robi? Ano, się patrzy, i się je. Oraz je. I jeszcze je.
  4. Rzutnik.
    Ooooo, tutaj naprawdę nie ma analogii z Polską :D Z rzutników leciało.. PPT ze zdjęciami pary Młodej, potem także filmiki o ich związku i nawet jakieś krótki transmisje z tego co dzieje się na scenie… O sesji ślubnej napiszę osobno, bo to temat rzeka… I duuuużo zdjęć :D
  5. Jedzenie.
    Podano 12 potraw. Ponoć to super dużo i na bogato, takie wypasione menu. I co z tego, jak i tak wyszłam głodna??? Były jakieś kluski szczęśliwości  ryż na dobrobyt, krewetki, jakaś zupa, druga zupa z kurczakiem (standardowo, łba mu nie odcięli  więc łypał na mnie oczodołem i rozdziawiał dziób… Chciałam sprawdzić  czy mu język nie dynda, ale niestety, w miejscu publicznym nie wypada bawić się jedzeniem), jakaś duża ryba, którą trzeba było dzielić na kawałki za pomocą pałeczek, jakieś ciasteczko.. Ogólnie ponoć bardzo frymuśnie itepe. Jak dla mnie – ubożuchno, po polskich weselach z kiełbasianą rozpustą i innym żarciowym przesytem. A wszystko spożywane ze zgodnym tłem w postaci ciamkania, mlaskania i nawet parę stłumionych beknięć się trafiło.
  6. Tradycyjne elementy.
    Czyli toasty. Był obowiązkowy toast pary młodej na scenie, gdzie stali wraz z najbliższymi, był toaścik spełniany gdy para młoda nawiedziła nasz stoliczek i trzeba było im gratulować… – i tyle. Alkohol? Taaa, w ilości: butelka wina na 10 osobowy stolik, przy czym mało kto pił, więc pod koniec imprezy wciąż była pełna w połowie.
    Toast na scenie – od lewej – konferansjer  teściowie od strony JEJ, ONA, ON, teściowie od strony JEGO. Oni winem, my soczkami. Wódki nie było pod żadną postacią.
    Potem – powitanie w rodzinie (no dobra, nie wiem czy to element chiński, czy nie, ale w Polsce tego nie spotkałam) – czyli starannie wyselekcjonowane pociechy do lat 8 miały na scenie powiedzieć jakiś wierszyk, odpowiedzieć na pytania po czym powiedzieć „witaj w rodzinie drogi wujku/kochana ciociu oraz zainkasować torebunię z okolicznościowym wkładem cukierkowo-gadżetowym..
    8. Panna Młoda – na początku nie było jej widać, po czym zrobiła wielkie entree. 
    Taka chińska tradycja – podczas zaślubin pan młody nie widzi wybranki… To relikt czasów małżeństw kojarzonych przez swatki, gdy ważne było, aby pan się nie rozmyślił na przykład na widok zeza, dziobów po ospie czy ogólnego złego wrażenia. Panny młode odziane w ceremonialne czerwone szaty, z obowiązkowym welonem (lub zasłonką ze sznurków i koralików) zakrywającym buzię podróżowały do rodziny męża w szczelnie osłoniętej lektyce, w akompaniamencie gongów i głośnej muzyki, odstraszającej złe duchy. Z drugiej lektyki panny młodej pilnowała zaufana niania, wioząca „wino ślubne” czyli mocny trunek z dużą ilością cukru, nastawiony w dniu urodzin dziewczyny biorącej teraz ślub  mający osłodzić ewentualne rozgoryczenie pana młodego… O tym, że panna młoda też mogła być rozgoryczona – nie pamiętał nikt. Taka kultura, zorientowana na synów, córki traktująca jako zło konieczne, hodowane na korzyść nowej a nie własnej rodziny.
    Mandy objawiła się poprzedzana przez całkiem ładnie ubraną parkę chińskich cherubinków sypiących kwiaty,  w białej krynolinie, w której z ledwością mogła manewrować miedzy stolikami… A powłóczysty tren musiała za nią nosić kelnerka, w jednej łapie taca z talerzami, w drugiej tren, full romantyzm … Potem przebrała się w coś złoto- szampańsko -falbaniastego, w czym od biedy dało się usiąść, a gości żegnała w kolejnej bezowato-parasolowej sukni na stelażu (stelaż – klatka, sztywny, a nie wszyte kółka), tym razem w chińskim kolorze weselnym, czyli czerwonym. Zazwyczaj panna młoda przebiera się dwa razy – z zachodniej w tradycyjną sukienkę, ale jak już wspominałam, oboje państwo młodzi lubią się pokazać. Fakt, że sukienki ładne, ale osobiście nie zapłaciłabym tyle – Nick bowiem zamiast wypożyczyć (co robi się zazwyczaj) kupił wszystkie trzy, co z dumą podkreślali oboje.
     (W kółeczku – buty mistrza ceremonii… vide – Ach, gdzie ci Azjaci świetnie prezentujący się w garniturach? Ach, gdzie te niegdysiejsze śniegi… A ja się czepiałam Młodocianego i jego chodaków czekoladowy brąz)
    9. Elementy rozrywkowe
    Tańców i orkiestry nie było. Był za to – wrzeszczący konferansjer (drugi senior Młodocianego i kolega Nicka), z przejęciem zapowiadający kolejne fazy i objaśniający filmik na temat przebiegu związku szczęśliwych nowożeńców. Był taniec w wykonaniu Pana Młodego i jego kolegów. Był tort, który- nie wiem czemu, pan młody ciachał mieczem (tortem nie częstowano, stał tylko taki bajerny i kłuł mnie w oczy i pusty żołądek). 
    Było rzucanie bukietem – w wersji przystosowanej do pomieszczeń o niskich sufitach, czyli – bukiet miał przypięte 10 wstążeczek  z widowni wybrano 10 koleżanek panny młodej i każda z nich dostała koniec kokardy do ciągnięcia w swoją stronę. 
    Był wreszcie konkurs na „jak dobrze się znacie”, gdzie pan i panna młoda udzielali za pomocą butów podnoszonych wysoko w górę (nie widząc się wzajemnie)  odpowiedzi na pytania w stylu: kto z was częściej się upija/kto pierwszy wpycha jęzor przy całowaniu (Nick, ty zboczeńcu, wiedziałem)/kto więcej pierdzi/kto dzieli kasą itp.
    Była przydługawa przemowa pana w dżinsach i podkoszulku, z uroczym irokezem, który dość rozwlekle opowiadał coś po tajwańsku (nie rozumiałam ani słowa). Jak się potem okazało, był to lokalny polityk, zabiegający o wyborców w nadchodzących za dwa-trzy lata wyborach. Właśnie – jak widać po przykładzie pana polityka, nie obowiązywały szczególnie ortodoksyjne stroje czy fryzury. połowa bardziej wyjściowa, drugie pół na luziku. 
    No i była loteria.
    Na każdy stolik przypadły 2 losy, ukryte pod krzesłem. W tym – jeden pod mymi szanownymi 4 literami… :D Jak się okazało – wygrałam 200 NTD (około 25 zł)!!! Jest to wyczyn, bo w tajwańskiej loterii ciężko wygrać :D
    Po około 2 godzinach towarzycho rozpełzło się won, do domów :D I tyle z weselicha…
    Zdjęcia niebawem. Muszę je poskładać, a czasu mam niewiele. No dobra. Udało się dziś :D
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...