Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cosplay. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cosplay. Pokaż wszystkie posty

środa, 10 grudnia 2014

Cosplayowo :D - czyli Azjaci w przebraniach

Kiedyś Modliszka przy okazji popisów moich japońskich kolegów z okazji Szkolnych Urodzin zapytała czy cosplay jest na Tajwanie tak popularny jak w Japonii. Zgodnie ze stanem wiedzy na tamten moment odpowiedziałam - że już nie. 
Owszem, kiedyś był wiodącym tak hobby gimnazjalistów, licealistów i studentów, że w parkach co rusz można było spotkać przebierańców, Czarodziejki z Księżyca w wersji skośnookiej itp, ale - że fala nadmiernego zainteresowania ma już swoje apogeum za sobą. I ciężko spotkać masowe ilości przebierańców na ulicach czy w parkach, bo kosplejowanie odbywa się najczęściej w domowym zaciszu. A cospleyowe ciuszki można kupić za "Śmiesznie niskie pieniądze" - przynajmniej  tak mówili Japończycy. A że dla Japończyka poza Japonią niemal wszystko będzie śmiesznie tanie to inna para kaloszków. Ale wróćmy do tematu.

Cosplay pokrył się kurzem i zniknął w pomroce spowijającej zeszłoroczne trendy...

Po czym przypadkiem przejeżdżając obok Pier2, w drodze na gargantuiczną michę lodów owocowych - ujrzałam dziki tłum kreskówkowiczów. Towarzyszył mu rzecz jasna jeszcze dzikszy i liczniejszy tłum niepoprzebieranej publiki - ale sumarycznie, kłębiło się tam sporo luda, z rzucającymi się w oczy jaskrawymi perukami i odjechanymi ciuszkami. Przetarłam oczęta, uszczypałam się w pulchniutki przegub i dokonałam rachunku sumienia w kwestii spożycia ostatnich posiłków - bo może to z głodu mam wizje i omamy? E nie. Oni są prawdziwi. Superaśnie.
Nie, nie jestem aż taką fanką diety ścisłej i "degenerujących młody umysł kreskówek o zwyrodnialcach i seksualnie niepokojących dziewczynkach z wielkimi oczami" (yyyy ??? - tak określił to z ambony mój ksiądz od nauki religii w liceum) żey sobie odpuścić być może ostatnie w tym roku lody mango.
Zatem wszamałam swoją michę, oblizałam się i zwróciłam z typowo przyziemnych spraw gastrycznych ku duchowości i odchamianiu się w artystyczno-kulturalnej okolicy Pier2. No i dotarłam. Część atrakcji była słono płatna, ale klu - czyli przebierańcy pelentali się za free i cosplejowali.
Czym jest cosplejowanie? Ano, sprowadza się do zrobienia sobie stroju wzorowanego na jakiejkolwiek kreskówce i gwałcącego wszelkie prawa grawitacji, a następnie zadzianie tegoż stroju - i zastygnięcie w pieczołowicie przygotowanej pozie, która pozwoli - po sfotografowaniu pod odpowiednim kątem - wyglądać jak bohater losowo wybranego anime na plakacie reklamującym serię.

Zatem, zapraszam :D Ponieważ na współczenym anime znam się jak kura na pieprzu i kangur na astronomii, to zapraszam do dyskusji i objaśniania - bo moje mogą być cokolwiek niekompletne.
 Na pierwszy ogień - One Piece, czyli jedna z tych serii, które kojarzę wizualniie, bo renifer w kapeluszu i inne postaci pojawiały się regularnie na wszytskich mozliwych powierzchniach, rywalizując z Hello Kitty. Kim są te Indiany Jonesy w gumowcach, i co to za szpej dzierżą (bo wygląda to na rury od odkurzaczy tudzież tuningowane klawiatury od atarynek) - nie mam pojęcia.
 Coś  i coś ładnego w błękitach. Nie wiem co, ale makijaż im nie spływał.
 Szybki pomysł na kostium "recyklingowo - ekologiczno- androidowy".  Albo instalacja z kartonów po pizzy i meblach z Ikei.
 Jak widać - rozrzut tematyczny dość spory. Część z kreskówek ewidentnie nie dla dzieci.
 Akcenty militarne też się pojawiły. Zarówno w wersji amerykańskiej, jak i elfio-tradycyjnej. Mój kolega ujrzał tam jakieś polityczne odwołanie do rosyjskich "zielonych ludzików" - ale on teorie spiskowe potrafi wysnuć nawet z waty cukrowej albo dżwięku szeleszczenia płatkami śniadaniowymi...
 Chyba najładniejsza para całego szoł. Ta sukienka mnie urzekła (ale ja lubię róż, i róże i falbanki ), ale detale kostiumu męskiego powaliły mnie na kolana precyzją wykonania.
 Pomniejsze stroiki i przebrania - przyłapane na obijaniu się zamiast cosplejowania z całych sił.
 Tu stroje z największą inwencją i golziną. Z daleka ci walczący panowie ( a zwłaszcza jeden) wyglądali baaaardzo nago. Z bliska - okazało się, że ma galoty oraz rajstopki. Za to stworzenie w fuksja różu było niemal golutkie, niestety.
 Typowa cosplay-poza w wykonaniu grupowym. Zastygnęli tak na dobre 10 minut - mi osobiście pewnie by szybko nóżki i rączki zdrętwiały, a tu proszę - taki kawał mieczy i innego zaczepno-obronnego szpeja trzymano... Tak, wiem uzbrojenie i opancerzenie bło głównie z papieru, plastiku i styropianu - ale i tak to nie w kij dmuchał, takie zabawki...
Oczywiście, cosplejowano nie tylko japońskie ortodoksyjne produkcje - bo sporo było fuzji "East meets West", tak jak w wypadku tych dzieciaków, chyba rodzeństwa.
Dużą popularnością cieszyły się rzecz jasna postacie wojowników jasnej i ciemnej strony mocy, których kostiumy były jednymi z najbardziej pieczołowicie wykonanych. Zatem wojownicy prężyli muskułki i ociekali potem - a ciastkowaty człowiek Anpanman korzystał z ich zastygnięcia i podrywał laski :D. Anpanmana akurat znam, bo postrach jednej z moich grup ćwiczeniowych, nadambitna Japonka Sadako  Saori pochodzi z miasta w którym jedyną atrakcją jest Muzeum Anpanmana - i opowiadała nam o nim 45 minut. 
Liczną reperezentację posiadali też magiczni wojownicy i wojowniczki wszelkiego koloru i kalibru. Także pogromcy demonów, których nadjechał cały autobus...
Oczywiście, największe wzięcie miały skąpo ubrane i szczodrze porozbierane - dziewczyny. Nawet te "grube" jak na azjatycko-tajwańskie wymogi. Tak właściwie, to chyba wszytskie dziewczyny prezentujące kostiumy należały do kategorii "tajwańskie wesołe grubaski i kujonki z pasją". Co nie zmienia faktu, że prezentowały się całkiem sympatycznie, a powodując mniej lub bardziej dyskretne ślinotoki u panów.
Przeżyjmy to jeszcze raz - ekipa z największymi dzidami/ nozami/ rohatynami / deską do prasowania udającą miecz.
Jak widać - grypa i konieczność zadziania maseczki nie przeszkadza w cosplejowaniu... Jak dla mnie to normalny widok, ale zastanawia mnie czy w jakimkolwiek anime (poza serią lekarską -pielęgniarską) jakokolwiek bohater pokazał się kwiedykolwiek w ordynarnej masce chirurgiczno-przeciwpyłowej, kryjącej zasmarkane oblicze?
A na koniec zwycięzca bezkonkurencyjny. Miał fajny strój, pozował niezmordowanie jak na prawdziwego otaku przystało, świetnie ogarnął perspektywę i niuanse utrzymania pionu ze skrzydłami o sporej powierzchni i ciężarze, którzymi zresztą nawet trochę pomachiwał... Byłam pod wielkim wrażeniem.
 Wy pewnie nie do końca? Bo czemu tu na kolana padać, strój jak każdy inny, może tylko przez te skrzydła zajmujący więcej przestrzeni...?
No tak, ja od początku widziałam, że ten oto Skrzydlaty Wojownik  to liczy sobie maksymalnie 8 lat, ima  mniej niż 120cm wzrostu, nawet pomimo klocków podwyższających w butach...

Ogólnie - bardzo pozytywny dzień. Choć sama nie jestem wielką fanką mangi, anime, cosplayów itp - to jednak bardzo fajnie mi się spacerowało pośród pasjonatów. I choć tak do końca nie wiedziałam kogo odgrywają - to bawiłam się świetnie.
Dotąd widywałam jedynie Polaków (ewentualnie - Europejczyków) biorących udział w konkursach uświetniających konwenty, czy to właśnie mangowo-animowy, czy fantasy/sci-fi, i wtdawało mi się to zabawnie nie na miejscu, że w postaci rodem z Japonii wcielają się Polki i Polacy z Krainy Bulwiastego Ziemniaka, nijak pasujący do specyfiki pomysłów z Kraju Kwitnącej Wiśni. Tu zobaczyłam skośnookich performerów, i zamiast czuć że wszytsko jest tak jak powinno być - zostałam uderzona myślą, że w sumie to skośnooki  Naruto czy inna Czarodziejka z Księżyca wyglądają dziwacznie, bo w wersji animowanej mieli przecież wielkie okrągłe błękitne oczęta...

A jak wam się podobają zwyrodniali przebierańcy?

niedziela, 6 stycznia 2013

Cosplay

Cosplay to taka wywodząca się z Japonii zabawa, polegająca na przebieraniu się za bohaterów tych popieprzonych, perwersyjnych kreskówek, które drenują mózg, zaszczepiając tęsknotę za dziwnie brzmiącymi językiem, pudełkiem śniadaniowym, mundurkami szkolnymi i innymi drobiazgami z Kraju Kwitnącej Wiśni.
Tokijska dzielnica Akihabara jest mekką przebierańców wszelkiej maści - można tam spotkać posegregowane tematycznie/tytułami anime/mangi… Przynajmniej tak głosi legenda powtarzana przez czytelników Mangazynu oraz dawnego Kawaii. Nie byłam, nie sprawdzałam – ale Akihibara jest na mojej liście miejsc do odwiedzenia, gdyby udało mi się kiedyś zahaczyć o Wschodnią Stolicę.
Tajwan – który kiedyś był japońską prowincją i nadal wykazuje silne zapożyczenia z kultury gejsz i samurajów jakoś nie może się pochwalić podobnym miejscem. Owszem, są parki tematyczne, a także upiornie różowe domki Słodkiej Kici (do którego ciągle brak mi odwagi wejść… mi i wielu innym, robiącym sobie sesje fotograficzne pod murami w kolorze pink) – ale kultura cosplayu nie cieszy się jakąś szczególną popularnością.
Pierwszymi przebierańcami jakich udało mi się zaobserwować – byli moi japońscy koledzy z klasy, którzy zostali przez uczelniane Biuro Wymiany Międzynarodowej zmuszeni do przedstawienia jakiegoś programu artystycznego podczas szkolnego pikniku charytatywnego. Cóż mogli wybrać Japończcy? Ano, japońskie tańce, będące układzikiem średnio rytmicznego tupania, podskakiwania i obrotów połączonych, do znanej wszystkim nutki z : Pokemonów, Czarodziejki z Księżyca i paru innych kanonicznych kreskówek. A jak urozmaicić tą mizerię? Ano przebieranką :D , za bohaterów narodowych …
Co do rdzennie tajwańskich cosplayowców – istnieją! Współlokatorka moje Syrenki TangXin jest własnie taką otaku: gra na klarnecie, trenuje kendo z mieczem większym od niej samej i co weekend kupuje nowe ubranka cosplayowe, w których się potem fotografuje :D ma małą szafeczkę na ubrania – taki niewielki drążek plus ze 2 półki, oraz – normalną szafę zajętą przez swoje hobby, wyprasowane, popakowane w pokrowce – kostiumy w rozmiarze dziecięcym (bo koleżanka jako standardowa Azjatka sięga mi po brodę, a z nogawki moich dżinsów swobodnie zrobi sobie 6 minispódniczek).
Ale obecnie japońska kultura masowa jest nieco w odwrocie, wyparta przez tańszą, pochodzącą z bliskiego Kraju Kwitnącej Robótki Ręcznej, czyli Korei. Obecnie Korean Fashion to je to!, metka oznajmiająca „made in Korea” lub upstrzona lizakowatym alfabetem hangul jest automatycznie przyczyną do podniesienia ceny o 100%, a japońska myśl technologiczno – dizajnerska leży w koszach z przeceną (poza, oczywiście sprzętem elektronicznym, samochodami i wyrobami Hi-Tech, mówię raczej o modzie i urodzie).
Dla przykładu – skarpety ściągające stary naskórek ze stóp – taki odpowiednik upierdliwego pumeksowania: koreańska firma TolyMoly to wydatek około 60 PLN, japoński odpowiednik – 45-50. Ubranka TokyoFashion – od 70 PLN, koreańskie z lizakami marki Korea CośTam - od 100PLN za część (jakości powiedzmy bazarowej, bo moda zmienia szybko, garderobę wypada wymieniać często, więc porządny materiał i trwałe odszycie nie jest absolutnie konieczne). Koreańskie, nie japońskie dramy i przeboje są obecnie najpopularniejsze. A cosplay, podobnie jak manga i anime – ma swoich wyznawców, ale nie tyle ile kilka lat temu.
Jeszcze w czasach kiedy TangXin, Młodociany oraz paru innych przepytywanych przeze mnie znajomków uczęszczało do JuniorHigh lub kończyło podstawówkę – w CentralParku w Kaohsiung co dwa tygodnie odbywały się imprezy  i konkursy dla manga-maniaków, wybory Najlepszego Przebrania, inscenizacje itp. Na ciuszki i drobiazgi związane z cosplayem szeroką strugą płynęły Nowe Tajwańskie Dolary, rodzice fundowali dzieciom kosztowne hobby, studenci rozwalili kieszonkowe na coraz wymyślniejsze kostiumy. Ale – coś się zmieniło, ludzie zaczęli oszczędzać… Albo inaczej kształtować strukturę wydatków – więc cosplay-ciuchy trafiły raczej do kosza z przecenami, niż na eksponowaną pozycję „Hit Sezonu! Musisz to mieć!”. A stamtąd wygrzebali je moi japońscy znajomi, i przywdziali na swój występ…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...