Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty

sobota, 5 marca 2016

Ahoj przygodo! - czyli norweski epizod z Morzem Północnym w tle

Gdy kolejny turnus z Chińczykami dobiegał końca, a ja serdecznie wymiotowałam już na samą myśl o zgrai wyjątkowo irytujących skośnookich osobnikow jacy mi się trafili tym razem, zadzwonił telefon.
- Kiedy lecisz do domu?- przez trzaski i inne zakłócenia w tle przedarł się chrapliwy głos mojego znajomego Wilka Morskiego, kapitana siedmiu mórz.
- A za pare dni, a co? Chcesz mnie na obiad zaprosić?
- E tam obiad, mam dla ciebie pracę!
- Jaką?
- Bzzzt glum glum klhhhhhh bzyt krrrrr bzyt... - i w słuchawce rozległy się buczki oznaczające koniec audiencji.

"I cal you tomoro. I am on boat and have bad conektion" - zapikał sms, specyficzną angielszczyzną kapitana. OK...
Z tym "tomoro" to w wypadku Wilka Morskiego bardzo umowna sprawa i czasem wypada ono za tydzień, miesiąc, ruski rok lub nigdy - ale wieczorem po 23 Wilk Morski zadzwonił. Z propozycją nie do odrzucenia. "Mój człowiek z załogi jest chory, potrzebujemy kogoś na podmianę. Chcesz?"
Aha. Okeeeej... Yyyy?
- A co miałabym robić, przecież łodki to ja widzę głównie w butelkach jako elementy dekoracyjne, albo na obrazkach, a o pracy marynarza mam takie pojęcie jak o piciu rumu.
- Na mojej łodzi nie ma alkoholu w tym rumu też, a reszta jest prosta. Trzeba gotować, myć, duuuuużo mycia i pomagać przy załadunku i rozładunku cargo. Nic trudnego. Kiedy możesz zacząć?
- Ale gdzie jesteście, bo ja w Tromso?
- A my w Stavanger. Jutro wypływamy. Kupie ci bilet na samolot, wszystkim moim marynarzom kupuje bilety. Pakuj się. Spotkamy się w Bergen.

Następngo dnia stałam na na nabrzeżu Tollbodkai, mokłam w bergeńskim "słońcu w płynie" określanym też bardziej zgodnie z prawdą jako "syfilityczna mżawka" i zastanawiałam się czy to dzieje się naprawdę, i o so chozi.

Taksówkarz, który kiedyś też był marynarzem życzył mi dużo szczęścia na morzu, kazał zawsze zakładać ubranie ochronne i w wolnych chwilach dużo czytać. Kapitan Siedmiu Mórz zaś, uśmiechnięty od ucha do ucha zatargał moją walizkę do kajuty i kazał się zrelaksować bo za chwilę wypływamy. Faktycznie, kadłub zawibrował, woda przy burcie zabąblowała białą pianą, podkreślającą piękny czysty lazur lodowatej norweskiej wody i w statecznym tempie łodzi cargo odbiliśmy...
Zostałam wezwana na mostek przez interkom, zrąbana zachodzenie w butach po łodzi (posłusznie zostawiłam je w kajucie i do końca rejsu popylałam w wełnianych skarpetuniach) i usadzona na fotelu pierwszego oficera. I nastąpiło pierwsze odkrycie...
- To oszukaństwo! Gdzie macie to wielkie kółko do kręcenia?
- Kółko jest strasznym przeżytkiem, my używamy myszki lub joysticka.
- Bez kółka nikt mi nie uwierzy że to łódź, tylko jakaś atrapa!
- Ale za to mamy 4 radary... - faktycznie, przy fotelu kapitana pośród kubków z kawą błyskały monitory z kolorowym zarysem fiordu i innymi atrakcjami. Zatem skupiłam się na radarach i porównywaniu tego co widzę z tym co na monitorach. A jak!
- O, tu chodziłam na grzyby, tu jest taka forteca z armatami! (chwila ciszy) O! A tam mieszka mój znajomy! O, a to Askoy (taka wyspa - willowa dzielnica podbergeńska)! A to Sotra! O i jest ten słynny most z monitoringiem!
Most na Sotrę ma chyba ze 2 km długości, wisi na jakiejś astronomicznej jak na most wysokości kilkudziesięciu metrów, a pod nim przepływa główny szlag żeglugi do portu w Bergen. W związku z tym że jest i wysoki, i malowniczy i na wygwizdowie, stał się mekką lokalnych samobójców, w związku z czym jest też obieszony kamerami, a policja na sygnałach podjeżdża do każdej osoby  która przystanie na dłużej niż parę sekund. Ale ponieważ posterunek znajduje się trochę dalej, to i tak samobójcy którzy powzięli ten zamiar skaczą - a zdejmuje się tylko tych niezdecydowanych, co jeszcze stercząc w lodowatych podmuchach smagających konstrukcję mostu rozmyślają nad sensem istnienia.
- O a co to za tym mostem? Drugi most? Ale widac go tylko na radarze, a tu nic takiego nie ma!
- To fałszywe echo, robi się takie za metalowymi konstrukcjami, i radar to zaraz skoryguje.
- O! A co to? Ale duży statek! A czemu jest czerwony?
- To tankowiec. I wcale nie jest taki duży, tylko trochę większy od nas. My mamy 70m, a on 80.
- A nie powinniśmy się przywitać? Bo na żagłowkach jak się mijają to zalogi sobie machają?
- Eee, to byśmy cały czas nic tylko wyli syreną, a syrena i światła są do użycia tylko w ważnych przypadkach. Poza tym, zobacz ile tu jest dookoła łodzi. Byłoby gorzej niż w arabskiej dyskotece...
- A skąd wiesz ile on ma metrów, ten tankowiec?
- Na radarze widzę. Poza tym pływam od ponad 40 lat i znam większość kapitanów i statków na norweskich wodach.
Minęliśmy tankowiec. Zaczęliśmy zbliżać się do stoczni remontowej platform wydobywczych na Sotrze i właśnie zawzięcie lornetowałam okolicę, licząc ile platform stoi na płyciznach i w jakich są kolorach - gdy radio zatrzeszczało i zabulgotało po norwesku dłuższym komunikatem. Kapitan zapytał ile zrozumiałam (nic, poza pojedyńczymi słowami), po czym stwierdził:
- Mamy szczęście. Bo z tego mostu, który właśnie minęliśmy, ktoś skoczył, i wszytskie statki zostały zatrzymane i skierowane do misji ratowniczej.
- Ale przecież tam nie ma co ratować? Skoczył, z wysoka, do zimnej wody. To pewnie się utopił, a jak się nie utopił to i tak umrze z wyziębienia zanim go znajdą...
- Zawsze mają nadzieję że znajdą kogoś żywego. Ale fakt, w morzu umiera się w parę minut bez specjalnego ubrania. Woda ma jakieś 5C, to moment.
Radio dalej szczekało, policja w drodze, szukać, szukać, szukać. W końcu po godzinie, gdy już na horyzoncie majaczyła się pierwsza farma łososiowa, na którą mieliśmy dowieźć ładunek - poszukiwania zakończyły się sukcesem. My tymczasem raźno pruliśmy fale, które tak naprawdę nie były falami (zapytałam kapitana o te fale, które widać przed nami, takie na metr wysokie, z białym czubkiem - czy to są duże fale? Na co kapitan prychnął - jakie fale? to nie są fale, to jest wiatr, fale to zaczną się jak wyjdziemy na bardziej otwarte morze).
Farma łososia to takie coś, gdzie łososie nie rosną na grządkach, ale pływają w fiordzie. Kiedyś wydawało mi się, że zagradza się kawałek fiordu, i w takiej zagrodzie pływają sobie łososie, ciesząc się atrapą wolnowybiegowości... 


Okazało się, że łososie pływają ściśniete w czymś w rodzaju wielkiej skarpety umocowanej w miarę niedaleko brzegu, i w takiej skarpecie są karmione aż urosną, po czym głodzone i odławiane, a następnie przerabiane na filety i różowiutkie plastry kupowane w sklepach jako "łosoś norweski, samo zdrowie z krainy fiordów, 9.90 za kilo". I do tych skarpet, a raczej budyneczku przyczepionego do nich i unoszącego się wokół łososiowego dobrobytu mamy dowozić nasze cargo - czyli wory z chrupkami dla ryb.

Pierwsza farma powiedziała, że ze względu na pogodę nie podejmą od nas ani kawałka chrupek, bo po pierwsze w sztorm łososie nie jedzą tylko siedzą na dnie, po drugie już niedługo będą zarżnięte, więc nie potrzebują jeść, a po trzecie, jakby łososie zgłodniały nagle, to żarcia na farmie jest na tydzień jeszcze, więc możemy płynąc dalej a nie zagrażać wiotkiej konstrukcji całej farmy, która mogłaby się srodze potargać przy bliższym kontakcie z naszym statkiem. 
Druga farma zdecydowała się podjąć ryzyko - łososie widocznie groziły strajkiem, albo konstrukcja straszyła mniejszym ażurem prefabrykatów a większą ilością solidnego betonu. Podziwałam maestrię kapitana, który w sumie wielkim statkiem wykonywał skomplikowane manewry dokowania na ograniczonej przestrzeni między betonem biura a solidnymi kamieniami brzegu na falującym we wszytskie możliwe strony morzu - gdy ja w jakimkolwiek symulatorze kierowania czymkolwiek potrzebowałabym pół pokoju na wykonanie współruchów, a gdybym kilkała myszką to by mi stołu brakło, zaś uzycie joysticka skonczyłoby się solidną demolką pomieszczenia :D.
Ponieważ moja wachta dobiegła końca (a treścią wachty oprócz zadawania pytań i lornetowania okolicy było wizualne zapoznanie się z pracami na statku oraz natychmiastowe reagowanie na polecenia kapitana "Kobieto, kawa!" i ganianie z mostku do kuchni po stromych schodkach, w skarpetkach rzecz jasna), nie zostałam zesłana do ładowni, ale musiałam się wizualnie podszkolić z rozładunku cargo. I tak mi minął pierwszy dzień...
CDN

niedziela, 29 marca 2015

Co Chińczycy wiedzą o Europie - czyli norweskie wkręty panny M.

Tak się mi życie potoczyło, że zamiast trybikiem w dużej międzynarodowej firmie zostałam opiekunem i przewodnikiem wycieczek chińskich turystów w Skandynawii. Zamieniłam marzenie o własnym boksie w korpo-kubikolandzie na autokary pełne skośnookich turystów domagających się atrakcji i zakupów w markowych butikach - na odludziach Nordkapu na przykład.

Czasem padają dziwne pytania, jeszcze dziwniejsze odpowiedzi również. Czasem moja inwencja twórcza wręcz mnie przeraża. Dziś, z okazji zbliżającego się Prima Aprilis moje najlepsze farmazony sprzedane biednym nieświadomym niczego Chińczykom (aczkolwiek na ich własne życzenie, w związku z trudną sztuką mówienia "Nie" po chińsku, której do dziś nie opanowałam).

Farmazon pierwszy - czyli po co Skandynawom lampy na oknach?

Gdy północną Norwegię i Szwecję zaczyna spowijać zwyczajna jesienna ciemność, a słonko wychyla się tylko na chwilę nie chcąc nawet patrzeć na oszronioną, niegościnną ziemię pośród lasów i fiordów - w oknach domków pojawiają się jaśniejące lampy - zwykłe i takie w kształcie piramidy, adwentowe.

Moi Chińczycy wypoczywają w hoteliku w Tromso, zmordowani długą wycieczką na farmę reniferów, a ja przygotowuję wykład i animacje na jutrzejszy dzień (tak moi drodzy, Chińczycy w grupach turystycznych wymagają sporego nakładu uwagi i organizowania im gier i zabaw niczym przedszkolaki), gdy nagle przy automacie do kawy zaczepia mnie recepcjonistka z pytaniem, czy udostępnić nam wejście na taras, bo ma być zorza od około 23 do chyba 1 nad ranem.
Oczywiście, nie przepuszczę moim podopiecznym - bo jest nadzieja że będą odsypiać zorzy podziwianie w autobusie i nie będą mnie zamęczać pytaniami, prośbami, interpelacjami, wnioskami i zachciankami, więc 22.30 robię obchód pięterka połączony z waleniem w drzwi i wołaniem:
"Wstajemy, wstajemy, dziś specjalnie dla nas pokaz zorzy polarnej na tarasie, wstajemy!". Grupa stawia się w komplecie, opatulona w czapy, szale i skafandry oraz wyposażona w najwypaśniejsze środki i sprzęty służące utrwalaniu na wieki ulotnych chwil urlopu. Pojawia się i gwiazda wieczoru - najpierw jako szara podłużna chmura przecinająca nieboskłon, szybko nabierająca charakterystycznej zielonej barwy, tańczy, gnie się i wiruje, migoce i hipnotyzuje...

Po dwóch godzinach schodzimy z tarasu - wymarznięci, ale i pełni po uszy wrażeń estetycznych. Przy automacie z kawą zaczepia mnie nieco zaniepokojony Mister Li, stojący na czele sporej grupki lekko podekscytowanych mężczyzn.
- Majia, czy hotel jest odpowiednio zamknięty i zabezpieczony? Wiesz, okna, drzwi, ściany?
Ki pieron - myślę, bo nie dalej jak wczoraj upominali się o pootwieranie wyjść ewakuacyjnych, żeby jarać spokojnie na schodach pożarowych, żeby nie męczyć się spacerami do recepcji i na zewnątrz w celu zadymienia spokojnego Tromso (bo w pokojach straszą spore kary za palenie i nie-daj-bóg aktywację alarmu). Mister Li tymczasem kontynuuje:
- Bo wiesz, my jesteśmy nieco zaniepokojeni o nasze bezpieczeństwo, to już poważna sprawa. Wszak zorza polarna się pojawiła, to przecież na pewno pojawią się niedźwiedzie polarne. A my wiemy, że to bardzo groźne zwierzęta, wielkie i w ogóle. No i dlatego chcemy się upewnić, że nasze bezpieczeństwo nie jest zagrożone!
Zastanawiam się gorączkowo co tu robić. Tłumaczyć, że niedźwiedzie polarne luzem chadzają tylko po położonym hen daleko na morzu Svalbardzie? Zamknąć komisyjnie drzwi i okna i ryzykować, że zestresowani Chińczycy zaczną palić w zaryglowanych pokojach i uruchomią alarm pożarowy? O nie, niedoczekanie. Spoglądam w popłochu na hol i automat z kawą, na okna - i olśnienie.
- Mister Li, oczywiście że dbamy o wasze bezpieczeństwo.Wiecie, Norwegowie to taki naród, który z niedźwiedziami polarnymi ma do czynienia na co dzień i wypracował sobie liczne taktyki radzenia z problemem niedzwiedziowym. Widzicie te lampki - schodki na oknie? Zobaczcie, stoją w w każdym domu, i nawet w sklepach. Bo te lampki to nie tylko dekoracja! One mają wbudowane takie malutkie urządzenia, które pod wpływem ciepła emitują dźwięk niesłyszalny przez ludzi, ale odbierany przez niedźwiedzie - i ten dźwięk odpędza je precz od obejść ludzkich, i to od setek lat. Więc możecie spać spokojnie, i na papierosa wychodzić bez kusz, włóczni i noży.
Chińczycy kiwają głowami i ciamkają z zachwytu - patrzcie no jaki sprytny naród z tych Wikingów, wymyślili lampy anty-niedźwiedziowe!

Farmazon drugi - czyli norweskie pingwiny.
Tym razem spacerujemy nad brzegiem morza w pięknym miasteczku Alesund i "napawamy się scenerią". Chińczycy marudni, bo świeżo po wylądowaniu mają kaca od nadmiaru czystego powietrza, więc gremialnie smęcą i narzekają - że wybrzeże za duże, że wiatr, że woda zimna, że kwiatki nie takie, że palm brak, że śniegu i gór lodowych też brak, że kiosku z wyżerką nie ma, że plaża nie taka, że nie ma żadnych skuterów wodnych i innych zjeżdżalni do zabaw... Pomału trafia mnie szlag, ale na buzi uprzejmy uśmiech numer 8.
Grupa rozpełza się, część panów udaje się za sterczący klif w celu ulżenia pęcherzom i nałogom, i nagle jeden z nich, kaszląc wypada zza skały kurcgalopkiem i pokrzykuje: "Pingwiny! Pingwiny! Tam są pingwiny!"
Półprzytomnie zastanawiam się - jakie pingwiny? Bo w Norwegii te ptaki spotyka się albo w ZOO, albo w stacjach antarktycznych zlokalizowanych na biegunie południowym, tak jakby trochę daleko od zachodniego wybrzeża Norwegii. Grupa odporna na moje dylematy moralno-geograficzne rusza z kopyta w kierunku wskazanej atrakcji, chcąc nie chcąc - truchtam za nimi. Faktycznie - na przybrzeżnej wysepce kołyszą się dreptające czarno-białe sylwetki, w powietrzu kołują zaś potężne mewy zwane pterodaktylami i drą dzioby przenikliwie skrzecząc. Chińczycy w ekstazie - Iphony i lustrzanki przegrzewają się zapisując terabajty obrazkowych informacji. Pingwiny! Co za wspaniały początek wycieczki! Może jeszcze zatańczą, jak w "Tupocie małych stóp"? Ależ słodkie, cudowne, ach!

Nie są pierwszymi osobami, które popełniają błąd w klasyfikacji ptactwa. Na falach Morza Północnego kołyszą się bowiem... maskonury, zupełnie z pingwinami niespokrewnione i z bliska nawet niepodobne. Podobną historię o spotkaniu z mini-pingwinami opowiadała mi już niejedna osoba, zwłaszcza nie pochodząca z zimnej Skandynawii i faunę tamtejszą znająca słabo.

Walczę sama ze sobą - powiedzieć, że to nie "penguin" a "puffin", sprawić, że moi podopieczni poczują się oszukani i nabici w butelkę, a nade wszystko upokorzeni publicznie przez norweską przyrodę i przewodniczkę wycieczki? I rzecz jasna, wypłynie to w ewaluacji, więc o premii i szczodrym napiwku będę mogła zapomnieć? O nie!
Nagle któryś z obdarzonych bystrzejszym spojrzeniem turystów pyta:
- Dlaczego te pingwiny tak dziwnie pływają, nie skaczą? I po brzegu też chodzą tak inaczej?
Na końcu języka mam szczerą, brutalną prawdę i perspektywę gigantycznego focha, gdy znów, padający znikąd promyk słońca zamyka mi dziób i oślepia moralny imperatyw.
- Wiecie, bo to są specjalne pingwiny. Na pewno słyszeliście, że Norwegia to kraj bogaty, szczodry i ekologiczny, prawda? Norwegowie słyną z troski o przyrodę, a także z tego, że wspierają rozliczne inicjatywy charytatywne, na przykład w ramach WWF, Unesco czy Unicefu? I właśnie, to jest przykład takiego projektu młodych norweskich naukowców. Otóż, niedaleko stąd znajduje się centrum badawcze "Muzeum Oceanu" do którego pójdziemy jutro. I właśnie tam realizowany jest taki projekt ochrony zanikających gatunków, wolontariusze zbierają okaleczone i upośledzone pingwiny, które w naturze na pewno by nie przeżyły, A w tym centrum są one leczone, rehabilitowane i potem po powrocie do dobrej kondycji mogą wrócić do życia tam, skąd je zabrano, czyli na biegun południowy, w okolice norweskiej stacji polarnej "Troll"... 

Więc, jeżeli kiedykolwiek będąc w Azji usłyszycie o "niedźwiedziowatych lampach" albo "specjalnych programach ratowniczych dla niepełnosprawnych pingwinów" - przytaknijcie, bo gniew oszukanych Chińczyków może być straszliwy...


poniedziałek, 30 czerwca 2014

O tym, jak szukałam pracy na Tajwanie...

Moi znajomi przyzwyczaili się do rytmu moich wyjazdów i powrotów na wyspę, wyznaczanych przez wakacje i ferie oraz 90 dniowy limit '"wjazdu bezwizowego". Co prawda konieczność wywalenia pewnej, nie zawsze najniższej, kwoty na bilety rekompensowały mi coraz to nowe wspomnienia z egzotycznych krajów-rajów, ale mimo wszystko tymczasowość mego tajwańskiego bytowania, bez tutejszego ubezpieczenia i meldunku - jednak męczyła.

Zalegalizować swój pobyt mogę za pomocą na przykład:
- wizy na naukę
- wizy na pracę
- małżeństwa z Tajwańczykiem
ale jakoś tak wyszło, że wszystkie te możliwości olałam.
Wiza na naukę wymaga dostarczenia pierdyliona papierów, zaświadczenia o posiadaniu środków finansowych i zaświadczenia o braku trądu, gruźlicy oraz owsików w tropikalnej odmianie oraz rzecz jasna kwitów z Wendzarni,. o czym Wenzao z racji typowego tajwańskiego burdla organizacyjnego - zawsze zapomniało i kwity o ile przychodziły, to po czasie. 
Wiza na pracę to w ogóle kosmos, dla Polaka niemal nieosiągalny, bo wymaga pierdyliarda papierów i poświadczeń z tajwańskiej "ambasady" oraz pracodawcy chętnego cię zatrudnić i płacić  jakby każde twe słowo z ust wypadało złotem z diamentami.
Małżeństwo z Tajwańczykiem odrzuciłam z żalem ze względów praktycznych - tatuś mógłby zejść na zawał na widok zięcia-pokurcza w kolorze żółtym, a potem mnie dręczyć z zaświatów, wspomagany przez chińską teściową w wersji żywej i upierdliwej z założenia (według tutejszej tradycji teściowa ma na synowej psy wieszać zawsze i namiętnie, aby się synowej z nadmiaru dobrobytu w odwłoku nie przewróciło).

W każdym razie, jakoś tak niedługo przed egzaminem końcowym w Wendzarni zadzwoniła do mnie koleżanka - Tajwanka, podekscytowana do niemożliwości. Zaczęła jak zwykle od tak zwanej szeroko zadniej strony - czyli pytając o moje egzaminy, potem o to gdzie byłam i gdzie chcę wyjechać, potem o wakacje, i o wysokość opłat czynszowych, aż w końcu przeszła do rzeczy (o ile Tajwańczyk może dokonać takiego heroicznego wyczynu).
- Majia, ty jesteś z Polski, nieprawdaż?
- Ano jestem.
- I mówisz po polsku?
- Mówię.
- A po rosyjsku?
- Rozumiem, ale z mówieniem to już słabiej. Towarzysko daję radę, a co?
- A takie tam logistyczne, transportowe sprawy ogarniasz?
- Ogarniam, pracowałam nawet w branży...
- Cła, certyfikaty, podatki opłaty?
- Nie jestem na bieżąco, ale robiłam takie rzeczy rutynowo. Ale o co w ogóle chodzi?
- A bo wiesz, kolega mojego taty produkuje rzeczy na rynek Europy Wschodniej (grrr! ja ci dam Wschodnią! My jesteśmy Środkowa! Środ! ko!wa! jak wół) i szuka tłumacza -asystentki która mu pomoże ogarniać eksport... No i tak pomyślałam o tobie, może byłabyś zainteresowana, wiesz...
W sumie, to dałam już twój telefon Panu Wangowi (cooo???), tylko tak cię chciałam uprzedzić, bo dzwonił do ciebie i nie odbierałaś...
Fakt. Mam tą niemiłą przypadłość, że blokuję numery zastrzeżone z automatu, a numerów nieznanych mi osobiście i niefigurujących w mojej książce telefonicznej nie odbieram. Z punktu widzenia tajwańskiego - dziwactwo graniczące z chorobą psychiczną niemal.
Koniec końców odbyłam z panem Wangiem długą konwersację i wymianę maili dotyczącą warunków zatrudnienia (pensja ok 60 000 NTD miesięcznie plus delegacje plus wizy do Rosji plus zakwaterowanie na terenie fabryki plus bonusy z gatunku inne, praca w godzinach 8-16 lub 14-22 w zależności od potrzeb i gwarantowana wiza pracownicza wraz z prawem pobytu i ubezpieczeniem zdrowotnym) oraz zakresu obowiązków (tłumaczenie ustne na spotkaniach, korespondencja, obsługa biurowa klientów z rejonu, wysyłka towaru do Polski zgodnie z wymogami UE, sprawy celne i ewentualna certyfikacja). W końcu umówiliśmy się na rozmowę oko w oko w siedzibie firmy w Taizhong, mieście odległym o jakieś 200 km ode mnie. Pan Wang był tak miły, że nawet zaproponował partycypację w kosztach dojazdu...

Myślę sobie -ooo polscy pracodawcy powinni się na Tajwanie szkolić z kultury oferowania pracy, normalnie miodzio nie robota.

Zatem, kupiłam bilet na szybką kolej na uzgodniony dzień (poniedziałek), tak aby zgodnie z życzeniem pana Wanga stawić się w siedzibie firmy przed 10, bo na popołudnie pan Wang ma zaplanowaną wizytę kontrahentów z Alaski.

Poniedziałek
Wstałam o jakiejś 6 żeby się ogarnąć, pojechałam na wpół zdechła lukusowym pociągiem rozpędzającym się do 250km/h i o 8 z minutami byłam w Taizhong (autobus wiózłby mnie z 4 godziny na bidę). Niestety, na peronie nikt na mnie nie czekał, ani pan Wang ani pani Wang, ani kierowca czy pies z kulawą nogą. Nawet komarów nie było...
Co gorsza, pan Wang nie odbierał telefonu ani wiadomości na Line, FB czy SMS.
Stałam więc jak ta hołobla, czułam się głupia jak stóg siana i mokłam w tajwańskim deszczyku z wicherkiem. Na wszelki wypadek przejrzałam korespondencję, ale jak wół stało tam - bądź o 9 na peronie, odbierzemy cię i zawieziemy do firmy. No to byłam. W końcu, po długich 20 minutach i gorączkowym dzwonieniu na wszystkie podane w internecie numery do firmy pana Wanga, gdy już tylko kroczek dzielił mnie od napisania kilku ciepłych uwag na jego FB - w końcu pan Wang odebrał.
Przeprosił, wyjaśnił, że mają awarię maszyn na hali i został do niej ściągnięty, ale żebym wzięła taksówkę na koszt firmy (tzn on mi zwróci) i podjechała do biura, zajmie się mną personel, a on za około godzinę będzie z powrotem.
Zatem przybyłam i zastałam "personel" czyli panią na recepcji, która choć miała nieskazitelny makijaż, największe soczewki koloryzujące i rewelacyjną fryzurę - to nie mówiła słowa po angielsku poza Hello (kitty), i była ciężko zaskoczona moim wejściem smoka. Kompletnie zdziwiona rzuciła okiem w moje CV po chińsku i angielsku, usiłowała upchać moją teczkę w jakimś mało eksponowanym miejscu, w końcu zaś po telefonie od szefa rozpoczęła "rozmowę kwalifikacyjną" - po chińsku. 
Odpytała mnie z zawartości CV dramatycznie usiłując zrozumieć co do niej mówię, oprowadziła po fabryce, pokazała linię produkcyjną, projektownię i biura, po czym zapytała kiedy chcę zacząć.
- Kiedy podpiszemy kontrakt, uzyskamy zezwolenie na pracę dla mnie i kiedy będę w końcu wiedziała co mam w tej firmie robić, bo szef wspominał o nadzorze istniejącego eksportu do Polski, a pani mi tu nawija o sprzedaży waszych produktów przez telefon. Chciałabym zobaczyć z kim w Polsce współpracujecie, przyjrzeć się dotychczasowej korespondencji itp.
Na to panienka zrobiła wielkie oczyska i oznajmiła, że oni z Polską nie współpracują, ale chcą rozpocząć ekspansję na Europę. Ale ona może nie wiedzieć, bo pracuje od miesiąca dopiero. A co do mojej pensji i pozwoleń, to ona nie wie nic i nie może się wypowiadać, ale wynagrodzenie dla początkującego pracownika to 25 000 NTD (tak z 2 700 PLN).
- To ja może najpierw porozmawiam z szefem, a potem będę deklarować cokolwiek, bo wasze wersje sporo się różnią i ostatecznie nie wiem już nic - nie siliłam się na konwenanse.
- Ale pan Wang będzie dopiero jutro! Możesz rzez jasna zostać do jutra w hotelu i przyjść jutro?
- Mogę, o ile zwrócicie mi za dojazd i taksówkę, bo miały być na wasz koszt...
Panienka znów zrobiła buzię w ciup, zamlaskała i stwierdziła, że bez błogosławieństwa szefa nie da mi nic i basta. No to się poirytowałam, bo w sumie wydałam jakieś 3000 NTD, czyli ponad 300 zł a taka kasa piechotą nie chadza. Zatem szybko zorganizowałam sobie spanie na kanapie u koleżanki w Taizhong, umówiłam spotkanie na jutro, uzyskałam telefoniczną deklarację pana Wanga - że "jutro o 10 rano, się spotkamy, wyjaśnimy, podpiszemy, rozliczymy"

Wtorek
Po noclegu pośród węży (tata koleżanki ma małą i chyba nie do końca legalną kolekcję rozmaitych gadów i płazów egzotycznych) i pysznym inaczej śniadanku z serii "tradycyjne tajwańskie" stawiłam się w firmie o rzeczonej 10. Firma zamknięta na głucho, do biura nie wejdziesz, za to z budynków produkcji dobiega hurgot i turkot pracujących maszyn. Dzwonię do pana Wanga - rezultat jak wczoraj. Obdzwaniam po kolei wszelkie dostępne telefony - jak wyżej. W końcu oddzwania do mnie wczorajsza panienka i oznajmia, że jest jej przykro, ale szef ma nagłą niedyspozycję jelitową i nie będzie dostępny, a co do kasy za dojazd to nie mówił nic. Mało grzecznie zapytałam, czy mam w takim razie odebrać w naturze w wyrobach firmy, co leżą spakowane tuż za płotem? i po 10 minutach zjawiła się zdyszana sekretarka, z kwaśną miną wręczając mi banknot 1000 NTD - naści, za fatygę. Bo szef nie pozwolił więcej. Odwiozła mnie z wielką łachą i wzburzeniem własnym skuterem na pociąg, cośtam fukając pod nosem na białą troglodytkę.

Środa
O 7 rano podrywa mnie telefon od pana Wanga, czy mogłabym się spotkać dziś, około 10, bo potem szef jedzie do Tajpej. Oraz - jak mi się podoba firma i kiedy chcę zacząć pracę. Grzecznie mówię - najpierw ustalmy zakres obowiązków i pensję oraz uzyskajmy moje pozwolenie na pracę. Pan Wang nagle "traci zasięg" i obiecuje że oddzwoni za chwilę. Aha.

Czwartek
Znów rankiem dzwoni sekretarka pana Wanga. Że dziś, że około 12, że podpiszemy ten kontrakt i mogę zaczynać od początku lipca, a do tego czasu za darmo pomieszkać w hotelu robotniczym na terenie firmy i się wdrażać. Dla jaj mówię - OK, będę o 12.30, proszę na mnie czekać. O 12.30 dzwonię - żeby odwołać spotkanie - i sytuacja z poprzednich dni się powtarza... Cicho, głucho, telefony w czarną dziurę wpadły.

Piątek
Znów o poranku dzwoni pan Wang, z pytaniem o rozpoczęcie pracy. Znów zapytany o pensję "traci zasięg" ewentualnie "mija policję" i zadzwoni za chwilę, ale w sumie to mogłabym się stawić w siedzibie firmy bla bla, więc przerywam mu - oznajmiając że zatrudniła mnie właśnie fabryka BMW i nie jestem zainteresowana, ale dziękuję za stracony czas. Pan Wang jest oburzony - jak śmiem mu pyskować i negocjować na dwa fronty, w końcu to on mi oferował pracę pierwszy i w ogóle, więc - rozłączam się.

Poniedziałek tydzień później

Zgadnijcie, kto dzwoni o mocno pokręconej przez jetlag porze :D

Gdy opowiadam Młodocianemu całą historię, jeszcze trzęsąc się z wściekłości i rechocząc z absurdu całej sytuacji, ten słucha z uwagą i mówi, że to typowe dla ludzi z tajwańskiej wsi. A że 90% populacji Tajwanu całkiem niedawno zostało oderwane od pługa granatem i rzucone w "wielki byznes", to podobne traktowanie petenta/kontrahenta/pracownika nie jest niczym rzadkim, a wręcz nagminnym. I że Młodociany miał podobne przejścia z szefami szkół w których pracował, jego znajomi również jeździli krajoznawczo po różnych zakątkach Tajwanu zanim w ogóle trafili do jakiejkolwiek firmy...
I że prawdopodobnie szef sam nie wiedział co ze mną zrobić, bo tak mu się na wódce z kumplami wymskło, że by może na Europę uderzył z towarem, ktoś to posłyszał, powtórzył, nadał wici i tak do mnie doszło... A że w międzyczasie szef wytrzeźwiał i przespał się z pomysłem, więc mnie zbywał w nadziei że oświecenie "jak te Ełropy gryźć" przyjdzie z czasem albo ja zgodzę się pracować na tych samych warunkach co Tajwanka.
Niestety - nie zgodzę się. Nie dlatego, że to poniżej mej białej godności - ale dlatego, że w wypadku pracy na czarno, bez pozwoleń i ustawowej pensji dla białasa mogę zostać natychmiastowo deportowana bez prawa powrotu za to z niezłą karą do zapłacenia.

Czyli - nie tylko w Polsce szukanie pracy to komedia z tragedią w pięciu aktach.

PS. Osobom wybierającym się na staż na Tajwanie radzę pięciokrotnie analizować umowy i najlepiej finalizować wszystko samemu lub przez POLSKĄ / EUROPEJSKĄ agencję pośrednictwa, z określonymi karami umownymi w ramach straszaka. Bo z Tajwańczykami nigdy nic nie wiadomo, oprócz tych o złotych sercach i szczerych chęciach jest masa takich panów Wangów, lekko mówiąc niesłownych, niepunktualnych, niepoważnych i niewiedzących w ogóle czego chcą.
 Ja jechałam "jedynie" 200 km w jedną stronę, miałam gdzie spać i w sumie straciłam "tylko" 2000 NTD czyli nieco ponad 200 PLN. Jeżeli ty, białasie z Polski się wybierzesz do firmy pana Wango-podobnego - stracisz dużo więcej. A Tajwan to nie Anglia, nikt cię tak po prostu nie zatrudni do sprzątania - bo od tego mają lokalsów i Filipińczyków, bileta w Ryjanerze też za grosze nie kupisz. I na panów Wangów nie ma bata, bo w sumie to w czym rzecz, jeżeli to normalna praktyka?

Oczywiście, z całego serca życzę wszystkim rozważającym staże i stypendia w tej stronie świata, żeby było tak jak zaplanowano, i żeby był to naprawdę jak najfajniejszy czas.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...